مهر  ِ تو به دل دارم ، عشق ِ تو به سر دارم (ابوالقاسم الوندی )


مهر  ِ تو به دل دارم ، عشق ِ تو به سر دارم

بر آن رخ ِ ماه ِ تو ، هر لحظه نظر دارم

چندی است که می آیی ، پیوسته به خواب ِ من

از هر نفَسَت این سان ، از غیب خبر دارم

هر جا که رَوی دانم ، هر حزن و غمَت خوانم

گویی که نشان هر دَم ، از دُّر و گُهر دارم

با باد تو می آیی ،  با ابر تو می گریی

با سیل ِ سرشک ِ تو ، من دیده ی تر دارم

تا عشق بورزی تو ، از خاک ثمر  ریزم 

تا مهر برانگیزی ، بسیار هنر دارم

ای ماه بتابی تا ، از شب چه اثر دارم

از تابش روی ِ تو ، پیوسته سحر دارم 

شوقی که تو می سازی ، دردی که تو می سوزی

گر تیغ ببارد دهر ، گو عزم  ِ خطر دارم


باشم هرجائی بهشت است با وجودت زندگانی ( ابوالقاسم الوندی )


باشم هر جائی بهشت است با وجودت  زندگانی

چون که با من هستی و  در عمق ِ روح و ژرف ِ جانی

خانه کردی آنچنان در کنه ِ  قلبم از محبت

خود شدم مهمانی و در خانه ی ِ دل میزبانی

می بری با خود مرا  در هر دیاری  در نهادت 

می برم با خود تورا  در هر مکانی من  نهانی

مونسم هستی و همدم ،همرهی و غمگساری

تا کجا در اندرونم   رخنه کردی  خود  ندانی!

گر بگویم می درخشی چون ستاره در دل ِ  من

یا که چون خورشید تابان ، برفرازی ،در فروزی، آنچنانی

ماه  گر تابد  به ظلمت  در دل ِ  شبهای ِ  تیره

شب  دل ِ  من هست و  تو در آسمان چون ماه ِ  آنی 

یا بلغزد بر سر ِ دریای مواج از کف ِ بستر گهرها

چون صدف این قلب ِ بسته، همچو گوهر در میانی

من چه گویم از فروز ِ عشق  تو در کنج ِ این دل 

کهکشانی گر که تشبیه اش  کنم ،  آن کهکشانی 

می برم با خود تو را فارغ ز جسم و پیکر ِ خود

چون  که پر گیرد روانم سوی ِ بالا  هر  زمانی

همچو لیلی می شوی افسانه آنگه نزد ِ  مردم 

مثل ِ مجنون می شوم  بر هر زبانی  ، داستانی


با خساست جنس ِ  جانت گشت جور ! (ابوالقاسم الوندی)

با خساست جنس ِ  جانت گشت جور 

در طمع عمرت گذشت و درغرور

تا که دل بستی به دنیا بَس گران

زیر ِ  خاکَت  می نهند  ای ناصبور

تیغ ِ  تیزی  داده بودَت روزگار

خط خطی کردی دل ِ  بینا و کور

می بری با خود ز دنیا آه و درد

می کنند لعنت به تو اهل ِ  قبور

خاک می گردد تنت در زیر ِ خاک

لانه میسازد به جسمت موش و مور

کی به فریادت رسد در قبر ، برج ؟

کی به بالینت بیاید حور،  عور؟

بنز و بی ام  کی نشینی  با فراخ

تا بگیری سبقت  هنگام ِ  عبور ؟

نیست ویلا تا قرار آری به تن

نیست زیبا ساحلی در راه ِ  دور

نقش ِ  ایوانت به یغما مانده است

گشته میراثی گران آن رقص ِ  نور

ارث آمد چون میان ،  وراث هم 

در حسابند و کتابند و فکور

تا کِه گیرد سهم بیش از مال ِ  مفت

صد زراع  وسی جریب و ده  کرور

رفته ای از یاد ای مفلوک ِ  دهر

تا که گشتی طعمه ی خاکی نمور  

پر نشد چشمان ِ  تنگت از طمع

خاک ِ  قبرت میرود در چشم ِ شور

یاد کن از سعدی ِ  شیرین سخن

گفته بودت  پند نغزی نزد ِ پور

چشم ِ تنگ ِ مرد ِ  دنیا دار را

یا قناعت پرکند یا خاک گور 

دیدن ِ ما نیست هرگز در خور ِ  رنج ِ شما (ابوالقاسم الوندی)

دیدن ِ ما نیست هرگز در خور ِ  رنج ِ شما

یا خلیدن خار ِ ناچیزی به آرنج ِ  شما

ذره ای هستم فقط در آسمان ِ  عشق تان

می نشینم بر دل ِ  حساس ِ  چون گنج ِ شما

نظر کردم به سویَت تا بچینم میوه ی لبخند! (ابوالقاسم الوندی)


نظر کردم به سویَت تا بچینم میوه ی ِ لبخند

تبسم کردی وقلب ِ مرا با خود زدی پیوند

نهالی بود و بذری در دلم  در لحظه ی ِ اول

سپس  بار آمد  ازلب  ، میوه ی ِ شیرین ِ او چون قند

کشیدی شاخسار ِ  عشق ِ  خود را بر سَر ِ  قلبم

که ماندم در میان ِ شیوه ی ِ چشمان ِ  تو در بند

مکرر گل به بار آید به سقف ِ کوچه باغ ِ خاطرات ِ  تو

بگیرد تا که تلخی های ِ دوران از تو و از خنده هایت پند


بر تل ِ  پسمانده ی ِ  شهری  کلان  (ابوالقاسم الوندی )

بر تل ِ  پسمانده ی ِ  شهری  کلان

کودکی در کند وکاو

میبرد دستش به عمق ِ  آن لجن

تا بیابد چیزکی جامانده از بشقاب ِ من

صورت و جسم اش  نحیف 

جامه هایش   مندرس

هم نشین با موش هایی بس پلید

در جوار کیسه هائی تنگ وتار

بوی ِ  نفرت در مشامش بی اثر

خود ز حال ِ  خویش و رنج اش بیخبر

عابران  از دیدنش نرم و صبور

دیو ِ فقر در چهره اش عریان و عور

چنگ  ِ خود را می کشد این دیو بر بنیاد او 

دست  ِ خود را بر گلویش  می نهد

تیر ِ  آخر می زند برجسم او

در کنار و کنج  ِ این شهر ِ  بزرگ

بر لب جویی حقیر

در جوار مرکبان ِ  تیز پای ِ  پر بها

برج های آسمان بوسی عظیم

کودکی در حسرت است

تا بدزدد از دل پسمانده ای یک لقمه نان

نمی دانم که معشوقم تویی  ای شعر  یا عاشق! ( ابوالقاسم الوندی )

نمی دانم که معشوقم تویی

ای شعر

یا عاشق!

که گَه دل می بری آسان  

 وگَه دل می دهی  مشکل  

در این افسانه ی هستی

که اوج ِ خلقت ِ دنیاست

گم گَه می شوند دلها

خون گَه می شوند جان ها

دریا می شود سیلاب ِ اشک و آه ِ انسان ها

وبزم شادمانی های ِ  بی پایان

به ساز و نغمه ات آغاز می گردد

نگه کردم به هرسویی

نظر کردم به هرکویی

سپردم گوش ِ  جان بر هر صدا و نغمه و گویی  

تورا دیدم

تورا از عمق جان ِ  خویش پائیدم

صدایت را ، نوایت را ، به اوج وغایت ِ  بسیار

در لفافه ی اعماق ِ عشق ِ  خویش پیچیدم

تویی جاری به هر آواز

تویی با نغمه ی هر ساز

تو خوابیدی به بسترگاه  و ژرف ِ قلب ِ دلبازان

مکرر می شوی تکرار

چه در خواب و چه بیداری

چه در ضعف و چه هشیاری

به اوج ِ  عاشقی یا نفرت و زاری

به چشم من

تو هستی همچو  اعجازی

که پایانی و آغازی

ندارد خلقتی دنیا

که با افسانه ای چون تو

ببازد نرد در بازی

شاعرم من ، شاعری لبریز  ِ حال (ابوالقاسم الوندی)

شاعرم من ، شاعری لبریز ِ حال

حس ِ شعرم عشق می زاید زلال

شاد و مسرورم ز ِ جامِ طبعِ خویش

مست و مشعوفم از این اوج و  جلال

گه به شادی می گرایم سوی ِ  نظم

گه غمینم ، ناشکیبم   از ملال

می زنند خنیاگران با شعرِ من

مرغکان در چَه چَه اند  و بال بال

دلبران را  عشق  انگیزد غزل

عاشقان را بیش پیش آید سئوال

تا خرامد قلبشان با شعر ِ  ما

سوی اوج ِ دلبری سمت ِ کمال

محو ِ آوازی اگر گشتی عمیق

غرق ِ  دریائی ز ِ خط و نقش و خال

مرغ ِ احساس ِ  تو گر پر می کشد

سوی ِ اسرار ِ مگو مرز ِ محال

حس  و الفاظش  نهاده  شاعری

نغمه ای  با  قرعه بر تقدیر و  فال

تا نباشد نظم ِ شعر، آوازِ عشق

کَی نشیند بر دلی با این روال؟!

شاعرم من ، میزنم از واژه  زَر

کیمیا می سازم از خاک و خلال

روزنی تابد اگر بر خاطرم

آفتابش می کنم  ، ماه و هلال

یک نفس تا مرگ باقیمانده است ! (ابوالقاسم الوندی)

یک نفس تا مرگ باقیمانده است!

نادمَم بسیار سخت از روزگار

یک طرف جسمَم تکاپو می کند

یک طرف روحَم به دالانهای ِ  تار

تا نَفَس بیرون رَوَد از خاک ِ  تن

روح ِ سرگردان دهد جان  بیشمار

پرده های ِ خاطراتم  یک به یک

می شوند بر دیدگانم   آشکار

با صباوت در حلاوت رفت عمر

در شبابَم جهل آمد بیشمار

خُرده دارد همسرم بر  من بسی

نقد دارد همرهم بر هرچه کار

گرچه فرزندم ز من دلگیر هست

از نگاهش می زند ناوَک هزار

لب فروبست وبه دل بغضَش بماند

بغض و اندوهی به وزن ِ  کوهسار

چهره ی ِ یاران و همراهان ِ  عمر

می فتد بر پرده از کنج و کنار

رخ به رخ می آید و این یک نفس

در سکون است و سکوتی مرگبار

شِکوِه دارد هرکسی با  جان ِ  من

شاکی از من آمده  هر همجوار

دلخورند یاران ِ  نیک و عمر ِ من 

چون درختی عقده آرد برگ و  بار

زندگی با من چه کردی تا به من 

دَین ِ سنگینی شود  این سان سوار!

در خیالم بوده تا  در نزد ِ خلق

نزد ِ خالق نیز  گردَم رستگار 

لحظه ی آخر ، زمان ِ  احتضار

می بری از ما چرا صبر وقرار؟!

داده ای عمری مرا حزن و ملال 

در گذر از پیچ وخم  ، پیرار و پار

جان دهم تا بی تعب از رنج  و درد

زندگی  ،    این یک نفس را واگذار!

گفته  بودم که  دلم در گرو  ِ  عشق ِ تو هست !( ابوالقاسم الوندی )


گفته  بودم که  دلم در گرو  ِ  عشق ِ تو هست !

گفته بودی  که   کنم فسخ من این رهن و گرو

گفتم  اما  که   نکن فک  دل ِ ما   از گِرَوَت

تا بدهکار بمانم  همه  عمرم  به رخت 

پس بیایی به در  ِ خانه ی دل   بهر  ِ طلب

تا ببینم که طلبکاره و دلبرده  به خط

گر قرار است که دَینی بکشد  دامن ِ  من

بهتر است بهر ِ  تو  مشغول شود ذمه  فقط !

عشق ات  در دلم تا هزار سال به نسیان نمی رود ( ابوالقاسم الوندی)

خدایا
از عشق امروز من
چیزی برای فردا بگذار
نگاهی،
یادی،
تصویری،
خاطره ای......!
برای آن هنگام که فراموش خواهیم کرد
که...
روزگاری چقدر "عاشق" بودیم!

(علی شریعتی)

عشق ات  در دلم تا هزار سال به نسیان نمی رود

نگاه ِ  دلکش ِ تو از ژرفنای عمق ِ جان نمی رود

یادت  همیشه  همره ِ انبان ِ  خاطراتِ  من است

عکس اتِ  از برابر ِ   دیدگان ِ  اشکباران نمی رود

لحظه های ِ با تو بودن معنای ِ زندگی ِ من است

از زندگی  معنی اش تا لحظه ی ِ پایان نمی رود

امروز زنده ام به یاد ِ دیروز ِ  عاشقانه ی ِ تو

جز به امید ِ یاد ِ تو فردا به بستر ِ زمان نمی رود

در نظرم بزرگ می نمائی  تو آنچنان نعمت ِ عشق

که   به  مقیاس ِ زمین وبلندای ِ  آسمان نمی رود


قطره قطره  ذوب می گردد دلم با عشق  ِ یار ! (ابوالقاسم الوندی )

قطره قطره  ذوب می گردد دلم با عشق  ِ یار

ذره ذره  جسم  ِ خاکی می شود از او  غبار

اندک اندک می برد ما را به مسلخ  شوق  ِ وی

تکه تکه می کند معشوق  دل بر روی ِ   دار

پرده پرده می فتد بر  صحنه های روزگار

کم کم از تصویر ِ ویرانم فقط یک  عکس ِ  تار

لحظه لحظه می روم در عالم ِ   بیگانه ای

دسته دسته  لشکر ِ غم  می زند بر این دیار

گام گامی رفته ام تا  شهر ِ دلداران ِ عشق

خیز خیزان  از فراز ِ دشت و بحر و کوهسار

بیش   بیش آرید می ای ساقیان ِ  خوبروی

مست ِ مست  تا گردم و فارغ ز ِ دنیا  و  خمار

برگ برگ ِ خاطراتم را سرودم  تا  به نظم

خامه خامه جوهرش  از عشق کردم استوار

بیت بیت  اش هست لبریز از خیال و حس و حال

واژه  واژه  حرف دل بینی به هر سویَش سوار

نظم ِ  نظم اش  طرح ِ نو انداخت در شعر ِ نوین

باده باده  تازه مَی   در کام ِ هر سیمین عذار


در آن روزی که نجوا کرد دختر ! (ابوالقاسم الوندی)

در آن روزی که نجوا کرد دختر

فرود آمد  ز ِ  بالا   دب ِ  اکبر

بزد چشمک زمین بر کهکشانها

زمین سیاره بود و  گشت  اختر

دهان چون باز کرد آن طفل ِ شیرین

بشد  گوش ِ  جهان از ناله اش  کر

بگفتا  آمدم  در   جمع ِ عشاق

به  فریادم  ببازی  نرد ِ  باور

شدی دلشاد و شادان از حضورش

زدی  مرغی به  بام  ِ  آرزو  پر 

نرفت از نبض ِ جانش بیش چندی 

که قلبت  می نوازد نبض ِ  دیگر

بریزد گوهر  ِ نظمم بر آن طفل

که نورانی بگردد  روی ِ گوهر

تر ا یک لحظه اینجا دیده بودم ( ابوالقاسم الوندی )

تو را  یک لحظه اینجا دیده بودم

ز ِ  وهم ِ  دیدنت ترسیده  بودم

چو چشمَم را گشودم رفته بودی

ز ِ  حزن ِ  رفتنت رنجیده بودم

به یاد آورده بودم روزگاری

که راهی را خطا پیموده بودم

به میزانی که خبط و  ناثواب است

چه سهل عشق ِ   تو را  سنجیده بودم

گهی از دور و گاهی هم ز ِ نزدیک

تو را  هر لحظه ای پائیده بودم

ز ِ  بس محبوس ِ عشقم کرده بودی

به احساس ِ حسد آلوده بودم !

به نسیان رفته  بودم خویش و اما

به ژرف ِ جان ِ  تو  غلتیده بودم  

لبِ  دریا   چو  رفتی  یادِ  ما  کُن (ابوالقاسم الوندی)


لبِ  دریا   چو  رفتی  یادِ  ما  کُن

اُفُق  را   از  دو  چشمانم نگا  کن

رطوبت  را  به  ژرفا در  نَفَس ده

ز دریا   قطره ای  زیبا  عطا کن

من  آنجا   هستم  و  در اندرونت

مرا   در  آبی ِ  دریا   رها   کن

سپس   از  نو   به  تور ِ  دیدگانت

به  سویِ  ساحل ِ  عشقت   صدا کُن

دلم  تنگ  است  وغرق ِ قعر  ِ دریاست

تو  نشکن  قلب ِ ما را  و وفا کن

نبودی  گر  شکیبا  بر  دل ِ من

دلت  را  از دل ِ تنگم   جدا  کن

از روزِ ازل نافِ مرا با تو بریدند( ابوالقاسم الوندی )

از روز ِ ازل نافِ مرا با تو بریدند

تا  روز ِ ابد نقش ِ مرا در تو کشیدند

بر بوم ِ زمان رنگِ رُخ ِ هر دوی ِ ما را

مخلوط بکردند و پس آنگَه بِدَرّیدَند

اجزای ِ  زمین را ز ِ وجودم بتَنیدند

ذراتِ هوا را زِ اتُم های ِ تو چیدند

آن پیکرِ جادوی ِ تورا با دَم  ِ خلقت

در کالبدت از نفسم روح دمیدند

بخشی ز ِ تنم در تن ِ تو وام نهادند

در نقش ِ  رُخت از رُخ ِ من نقش خریدند

چون وقت و زمان در گُذر ِ عمر بدادند

در لحظه ی مرگم ز ِ تو پیمانه ستاندند

نقشی زدم ازشعربه  وصفت که نبوده است

قندی  ز ِ ادب کو همه ایام ندیدند

گسسته رشته ی  عشق ، به شمشیر  جدائی ( ابوالقاسم الوندی )

گسسته رشته یِ  عشق ، به شمشیر  ِ جدائی

زده  به  عهد و  پیمان  ،  زنجیر  ِ بی وفائی 

به جای ِ  اشکِ  دیده ، خون چکد از چشم  ِ دل

بیا  قاصدکِ  عشق ، بیا بیا کجائی

ای قاصدک ، ای قاصد ، پیمان ِ عشق ِ ما را

در قلب ِ خسته ی   من ، بنمای تو  تداعی

بیا به  نور  ِ قلبت ، بتاب بر عشق ِ من

که  می در خشد این عشق ، ز  انوار  ِ خدائی

هر لحظه  از  شوق ِ  او ، فریاد ِ دل  می آید

لیکن  نمی خیزد  از ،  خروش ِ من  صدائی

بگذار  بد  خواهِ دل،  بگوید آنچه خواهد

عشق ِ  دل ِ  من  عشقی ست ، والا و کبریائی

این عشق  می خروشد ، از آه و ناله ودرد

از فاصله ،  از دوری ، از تفرقه ، جدائی

کبوتر  ِ قلب ِ من، در قفس  ِ عشق ِ  او 

پر  می زند برای ِ   ، آزادی  و  رهائی  

در بیش و کَمَت حلقه به زنّار کشیدم (ابوالقاسم الوندی)

در بیش و کَمَت حلقه به زنار کشیدم

آن گردی ِ  رخ را چو به پرگار کشیدم

چشمت که  کشیدم به خماری زدم آنرا

ابرویِ تو را مخزن ِ  اسرار کشیدم

مژگان ِ  ترا با مژه هائی  چو شبِ تار

هر تار چو سیم  ِ  نتِ گیتار کشیدم

لب را بکشیدم به همان سرخی ِ اول

تصویر لبت لحظه ی ِ  دیدار کشیدم

مو را که کشیدم قلمم خسته شد آنجا

از ظرف ِ دوا جوهر  ِ بسیار کشیدم

با ابر ِ خزان گشت نهان چون  رخ ِ ماهَت       

خورشید و مهی در مَهِ آذار کشیدم

رفتم بکشم قامت ِ رعنای ِ  بلندت

پستی و بلندی لب ِ گلزار کشیدم

تا نقش ِ  وجودت بزنم  ای بت ِ عیار

در حسرت ِ رویَت غم  ِ  خونبار کشیدم

اشک هایم  می چکند از عمق ِ جان ! ( ابوالقاسم الوندی )

با قلم می گویم:
ای همزاد٬ ای همراه
ای هم سرنوشت،
هردومان حیران بازیهای دورانهای زشت،
شعرهایم رانوشتی؟
دست خوش
اشک هایم را کجا خواهی نوشت؟
(فریدون مشیری )

اشک هایم  می چکند از عمق ِ جان

از شیار ِ جوهر و نیش ات   نهان  

قطره قطره ذوب می گردد دلم

تا نویسی  ای قلم  شعری روان

چون که دیدی  نظم ما را خط ِ  دل

گر کنی دقت به عمق و ژرف ِ آن

رد پای ِ اشک  در هر واژه اش

گاه پنهان بینی و گاهی عیان

شعر هایم را نوشتی آشکار

 خط ِ زیبائی  به تاریخ و زمان  

می نویسی اشک را با حرف ِ رنج

  میزنی با آه ِ من رنگی به آن

تا تو دربندی  به قید و بندِ  جهل  

حبس می گردد ز تو فن ِ  بیان

بر زمین سیلاب می گردد سرشک

می زنی جوهر به سقفِ  آسمان

می شود اشکم رقیق و خامه سهل

تا که هست چشم ودلم همداستان  

می سرایَمَت  سرانجام ای زیباترین غزل! (ا.الوندی)

می سرایَمَت  سرانجام

ای زیباترین غزل

تا محو گردند عاشقان در گردبادِ  زمزمه ات

تا مست شوند دلبران با نسیم ِ ترنم ات

تزیین می کنم واژه واژه گانت  را

با دنیائی از  محبت وعشق

با قافیه های دلکشی از  نظم ِ  دری

با ردیفی از تکرار ِ نام ِ عشاق ِ  روزگار 

روح ِ  خیال می نهم در کالبدت نهان

که به پرواز در آید هر روح ِ دلداده تا آسمان 

 می خوانَمَت لحظه لحظه بر زبان

یادت می کنم  دم به دم در خاطرات خویش

ای زیباترین غزل

بر دهان ِ  چکاوکان می نهم تورا

بر ساز ِ خنیاگران به آهنگ حزین می سپارَمَت

بر دف و چنگ ونی  می رانَمَت

تا مرغکان عشق  به چه چه ئی   رسا

در کوی و بام  آوازت کنند  

ای زیباترین غزل

سر انجام می سرایَمَت

به خود برگشته ای دیدم که می زد خاک خود را خیش! (ا.الوندی)

نظر بر شعر خود کردم به دقت آنچه بود از پیش

بدیدم چهره ی خود را ،  به ژرفی  عمق ِ فکر ِ خویش

ندیدم  نزد ِ شعر ِ خود ، مگر نامی ز شور و شعر

به خود برگشته ای دیدم که می زد خاک خود را خیش

زمین  ِ شعر شعرم بود ، زراعت شعر و بذرش شعر

چو گندمزار بر می خواست از هردانه صدها بیش

به آئینی که می تابد به کشت و زرع ِ  شعر ِ  من

همان خورشید تابانی که  می گیرد ز ِ عشق ام  کیش

منم دلبسته اش بسیار، منم  پابسته ی  این خاک

در این زرخیز گندمزار ، بسی شاه و بسی درویش

نظر بر هر کران کردم ، افق را تا افق دیدم

 نه دلبر بود مجروحی که گردد از کلامی ریش

گلستان است گندمزار ِ شعر ونغمه خوانی می کند طبعم

فراغ از مار و عقرب های این خاک است و زهر ونیش  

روح ِ من از شعر می گیرد سکون ! (ا.الوندی)

روح ِ من از شعر می گیرد سکون

ورنه می افتم به دریای ِ جنون

واژگان در دست ِ طبعم همچو موم 

وزن وآهنگش چو ساز ِ  ارغنون

سهل شد این کوره راه ِ سخت و صعب

دلبری ها  شد معلم بر فنون

لنگری شعر است و من هم قایقی

محو ِ  لنگرگاه ِ شعرم از  درون

تا که طوفان می شود دریای ِ دل

تا که گردابی بر انگیزد  فسون

بسته ام  بر ساحلی  ، تا  مامنی

رسته ام از غرق در امواج ِ خون

تا  می انگیزی تو شور و شوق  را

تا تو می آئی ز ِ پیش و از کنون

با تو ای شیواترین  معنای ِ عشق

خاطرم هرگز نمی گردد زبون