نمی دانم که معشوقم تویی

ای شعر

یا عاشق!

که گَه دل می بری آسان  

 وگَه دل می دهی  مشکل  

در این افسانه ی هستی

که اوج ِ خلقت ِ دنیاست

گم گَه می شوند دلها

خون گَه می شوند جان ها

دریا می شود سیلاب ِ اشک و آه ِ انسان ها

وبزم شادمانی های ِ  بی پایان

به ساز و نغمه ات آغاز می گردد

نگه کردم به هرسویی

نظر کردم به هرکویی

سپردم گوش ِ  جان بر هر صدا و نغمه و گویی  

تورا دیدم

تورا از عمق جان ِ  خویش پائیدم

صدایت را ، نوایت را ، به اوج وغایت ِ  بسیار

در لفافه ی اعماق ِ عشق ِ  خویش پیچیدم

تویی جاری به هر آواز

تویی با نغمه ی هر ساز

تو خوابیدی به بسترگاه  و ژرف ِ قلب ِ دلبازان

مکرر می شوی تکرار

چه در خواب و چه بیداری

چه در ضعف و چه هشیاری

به اوج ِ  عاشقی یا نفرت و زاری

به چشم من

تو هستی همچو  اعجازی

که پایانی و آغازی

ندارد خلقتی دنیا

که با افسانه ای چون تو

ببازد نرد در بازی