تو گفتی : من دلم تنگ است (طلوع)

تو  گفتی : من دلم تنگ  است ، تنگ است

زِ  تنگی   بطنِ   من     میدانِ   جنگ  است

چو    دیدی    قلبِ   رنگی    سنگ    بردار

بزن   بر  شیشه ای  کو  رنگ رنگ است

نباشد    ماهی    آن     حیوانِ      خونخوار

به    خون  آغشته  دندانی    نهنگ   است

چو  رفت  از اندرونش  مرغِ  خوشخوان

پلیدی    جایش    و   خویِ   پلنگ    است

مَکِش  بر   چهره ام     چنگال   خود   را

که  مغزت  تار وقلبت  پُر زِ  چنگ  است

چو   دل    گوید   به تو  هشدار،  هشدار

که  نفست  در کمین  و طبع  ، زنگ است

دریغا      داستانم     را      مگو        باز 

مَبَر  آبَم   به   گفتاری   که  اَنگ  است

چو   داری  اسب  رهواری  به اصطبل

متازان   آن  الاغی را  که   لنگ  است

خدائی    هست    و  نفسی   در  درونت

که  آگه او  زِ  هر نیرنگ  و رنگ است

گشودم    عقده  ها    از      دل  چو  دیدم

تو  گفتی : من دلم تنگ است ،تنگ است

ای قُلی جان (طلوع)

  تخصص داری اندر بحث ِ    املاک   ای قلی جان

جواهر  می کنی   با   سحر هر  خاک  ای قلی جان

سوادت  گرچه نَم دارد ، کلاسَت   زیرِ  صفر است

ولی  بسیار هستی  چُست   و چالاک  ای قلی جان

افاضاتت  که  نقل  مجلس  است  و مجلس آراست

خماری  می برد از  سر  چو  تریاک   ای قلی جان

گذاری   درصدِ   فی    بهرِ     مُزد     و    حق بنگاه

بگیری   صد    برابر   لیک   بی باک ای قلی جان

نویسی     آبکی    هر  چند   بیع   و           قولنامه 

نگردی  از غمش  محزون وغمناک  ای قلی جان

ربودی   سبقت  از  سردفتر   و      اصنافِ    بازار

به جیب خود  گذاری  شخصِ  ملاک   ای قلی جان

بچَرخَد    کُلِ    تشکیلاتِ   عالم        رویِ   شصتَت

بنازم  ناز شصتَت     تا    به   افلاک    ای قلی جان