نِت نویسان، کاتبان، سردفتران (طلوع)

 

سالِ نود، ماهِ آذر، بیست و چار

شد خزان از حلقه ی  یاران  بهار

نِت نویسان ، کاتبان، سردفتران

سویِ تهران  آمدند از هر دیار

رخ  نمودند و عیان کردند خویش

تا که  وصل  آید پس از هجرانِ یار

 

حاج میرزایِ  طبا از  شهرِ  یزد

آن  عمو  از فارس  تازاندی سوار

اهل نی ریز هست او، مهدِ هنر

طبعِ  طنز و  ذوق  دارد  بی مهار

خانمِ   سهرابی     آمَد   از نسیم 

اصفهان مهد  هنر، ایل و   تبار

نقش  مرجان  دارد    و گنجِ هنر

  هِمَتَش  در جمع   بسیار  آشکار

شخصِ  احمدلو  که   آمد  از مرند

خنده  زد چون  قندِ شیرین صدهزار

ناصری  آمد زِ قم   از بهرِ  نصر

عادلی  با  مجتهد شد    همجوار

گر  بپرسی  کی  نخستین هست و یک

بهرِ  شرحِ  ماوقع  در  روزگار

گویمت  او بارعی هست  آن  عزیز

کو  به  جمع  نِت  نویسان سَرمَدار

آمد  از ساری  گروهِ  دلبران

فخر  صنف  دفتری  در این دیار

صاحبانِ  ذوق و  فرهنگ  و هنر

گوهرانی  بر لبِ   دریاکنار

در کمین ماندم به  ذکرِ نامشان

لیک دشوار آمدی وقتِ شکار

در  میان بودی  یکی استادِ  ناب

آن  لطیف و  آن  عِباد  کردگار

صاحبِ  امروز  و فردایِ  حقوق

علم  حق  در نزدِ فَضلَش شرمسار

 

چون نهالی بود این عشقِ نوین

در مَجاز آمد چنین عشقی به بار

از مَجاز آمد به واقع دلبری

تا تناور گردد از پیرار و پار

دفترِ عشق است ولطفِ روزگار

می نگارد خامه بر دل زرنگار

می رود هرآنچه  می آید،  ولی

ثبت  می گردد به  محضر  عشقِ یار

 

گَر نیامد نامِ  برخی سروران

وزنِ  شعر و قافیه  آمد قصار

غافل  است این  بنده  در علمِ ادب

می دهد پیوسته سوتی  بیشمار

نم کشیده  چون  خَفَن  از ما سواد

از قمر  در عقربِ  این  شغل و کار

وزن ،  سنگین  گشت  و قاطی شد ردیف

بس  که  محضر  کرده است ما  را  خمار

 

 

 

یک روزِ عاشقانه (طلوع)

صبح  که دیده  ز خواب  وا  می کنی 

آفتاب نگاهت را  به  آسمانم   هویدا  می کنی 

واژه  واژگان  عشق  را  معنا   می کنی 

لحظه  لحظه هایِ  زندگی را   دنیا می کنی 

زِ  عالم  خاکی  مرا  جدا می کنی 

 آن  لحظه  با نگاه   چه غوغا می کنی !

ظهر  که  آسمان  زِ  خورشید لبریز می شود

خاطرم   با دیدگانِ نرگست  گلاویز  می شود

شورشی به  پا  می کند  جنگِ  خاطراتِ  تو

گوئی  زِ  آفتابِ  رخت   رستخیز می شود 

شب  که   طلوع  می کنی  چو ستاره ی  شمال 

پر  می زند  زبام   هستی ام  حزن  و ملال 

چون  اختران   سوسو می زنی  به  آسمانِ  دلم 

در  میانِ  کهکشانی  از  جاه  و جلال 

پنهان  می شوی   به  پرده  ی   ابرهای تو در تو 

پنهان  ز دیده ای و فارغ  ز  گوهرِ  وصال 

امروز نپائید به من  صبح  و ظهر و شام 

هرچند که با  عشق تو بود خاطرم مدام 

پیوست  روز عاشقانه ات  به خاطرات من 

رفت  لحظه ها و بر جای  ماند این کلام 

بدرود  به  تو  ای  زمان که  می روی   چو باد

ای  عشق  که ثبتی  به لوح  خاطرم  ،سلام 

انفصال از دو جهان (طلوع)

 

تخفیف می دهند در عقوبتِ بندگان

اشک زِشوقِ بخشش شان ز ِدیده شد روان

دریایِ لطف شاملِ حال بوده ازقدیم

جدید است این لطف و شاکریم همچنان

درعجب ماندیم و درشگفت ازاین داستان

زِ بخشش و ز ِجودِ ناخواسته و بی بیان

ما که نکردیم شِکوِه وگلایه زچرخِ فلک

قرعه و فالی زدند، به نام ما زِ آسمان

فرض بود که اَبَدی شود فراقِ محضرش

ابد رفت از میان و خراج آمد به میان

شک دارم اما به صلاحِ کارِ خویشتن

به آنچه که آمد زِ راه ،بدبینم و بَدگمان

گران آمد آن فصلِ ابد زِ بهرِ عِقاب

برداشتن و زدن به هر بنده ای نتوان

بیم دارم که فصلِ منقطع   به جایِ آن

بنهند چو تیری که نهاده شد به کمان

بِکشند به حکمِ قضا وبزنند به حکمِ قدر

بشکنند سرودستِ این کاتبِ بی زبان

نگیردهرگزصلاح، دامن ما را و بخت ما

برخیز تو نیز ای ثواب و شر مرسان

کَس نکرد خدمتی به این قومِ مُنفَعِل

عهدها گُسَستَند و نقض کردند پیمان

تا بریده شد رزقِ این جمع به تیغِ خطا

مُنفَصِلَند جملگی زِ خدمتِ هر دو جهان

مَپُرس که راه کدام است و چاه کدام

چاره ی کار چه پرسی ز بنده ی نادان!

باز کنم چو گرهِ کورِ بغضِ خویش

عقده ها ز دل برون آید و کُنَد فَوَران

این طرف شب است ،تاریک و بی پایان

زندگی درکشاکش آن سوی هست ونوسان

گفتم هرآنچه که شرطِ بلاغ هست ونکوست

خواندی هر آنچه هست در نهانِ من   نهان

آنجا که سرشکِ  دیده  و خونِ  جگر

بر واژه واژه ی  مسطوره اش می شود روان

به چه امید می زنی خط به دفترِ  او

که گشوده است ز بهرِ بلعیدنت دهان

 

 

هجرت (طلوع)

رفت پندار از کف و از سَر گُذشت رویایِ ما

عشق  پر زد   تا  اُفق  از دیده یِ  دریایِ     ما

گر چه قصدِ لانه کرد آن مرغِ عشق و زندگی

بال  او را  چید   لیکن  خصمِ  بی پروایِ   ما

خیمه زد آن ابر آذاری در این فصلِ غریب

آسمانش   تیره   شد   دنیایِ    ناپیدایِ      ما

دست  تقدیر آمد   و  افکند  فُرقت   باز  هم

ای تفو بر چرخ،  کو خون می کند دلهایِ ما

دست چین او می کند از این میانه گوهری

جان   ما  را  می برد ، یا   گوهرِ زیبایِ ما؟

واژگان می سُفت حول حلقه و معنایِ عشق

پاره شد این  حلقه ی رندان و آن معنایِ ما

گر که این است آخرِ این داستانِ تلخ ، وای

حالتِ امروز، وای، صد وای بر فردایِ ما

تا بیاید بخت خوش از کهکشان ،هفتاد رنگ

بر نمی تابد  چرا یک رنگ بر سودایِ ما

شِکوِه کردیم از فلک ، فریاد از جَورَش ولی

گوشِ کَرِ روزگار است و دهان و نایِ ما

گرچه خون آمد به دل از رفتن و از هجرتت

ای که  می افتی برون از حلقه ی مینای ِ ما

چون که خسران زاید ازاین منصب سردفتری

پس مبارک باد و میمون هجرت از دنیایِ ما

خاکِ وطن (طلوع )

عشقت ای خاک وطن در دل به  کتمان  نگذرد

آسمان بی ماه  در ظلمت      شتابان    نگذرد

من  گذر  کردم  ز  مال  و  مکنت  و  از روزگار

لیک  عشق  میهنم از     خاطر     آسان نگذرد

گرچه   کامَم  تلخ شد     در تربتش از جورِ یار

عشقِ  ایران  در  دلم هرگز  به نسیان نگذرد

بر  زمین  افتادم  از  دامانِ  مامِ  خویش لیک

دستم   از آن  دامنِ  نرم   و   خرامان    نگذرد

جز  به  رویِ  کوه  و دشت و  دره  ودریایِ او

پر  نگیرد مرغِ  دل، از عرش و   کیهان  نگذرد

تا  بیاید   حرفِ  خاک  و  آبِ   این مُلک عزیز

مالکش   از  ملک  خود  هرگز  هراسان نگذرد

گر  بگردد  جمع   دنیا     تا  بتازد  بر  سَرَش  

سر به سر  از  یک  دِه اش با  توپِ غُران  نگذرد

  یا  که   پندارش فتاد  او   بر   گذر  از شهرِ   یار 

یک   جهان  از کوچه اش یا یک خیابان نگذرد

چنگ هر   چند می زنند   بهرِ  خزر، دریا کنار 

ملتم   از قطره اش    با  خون و با جان      نگذرد

تا    بمانند  همچنان   در حسرتِ یک قطره اش  

عهد  کردم  تا  زِ سر  این عهد و    پیمان نگذرد

از   خلیج فارس    نامَش  هم    نشد  تاراجِ او

آبِ    گرمش    از   خیالِ  خصمِ    نادان   نگذرد

یک     وجب  از مغرب  ایران    نشد  خاکِ عرب

از      گلستانِ  عجم         مارِ     بیابان       نگذرد

درس  عبرت می دهد مشرق زچنگیز و مغول

چشم   تنگ   مشرقی   از    ماه   تابان    نگذرد

در   امیدم     جنگ    بر    ایران و بر خاک وطن

جز    حدیث   و قصه  و  کذبی  دگرسان   نگذرد

بگذرد گر بر  مداری  این چنین دورِ  فلک   

خلق ایران از وطن با  چنگ    و دندان  نگذرد

چشم عبرت بین  گُشا هشدار در این حد ومرز!

بگذرد      ایرانی از    جان  و زِ  ایران  نگذرد