غولِ چراغ (طلوع )

تا  که  پوز  آمَد  به دفتر ، جنسِ  ما   هم  جور شد

صاحبِ   محضَر  زِ  نعمت  سَر به سَر ماجور شد

دورِ   خود  چرخید  اوهمچون  حساب  وعابرش

بانکِ  ملی  از  حُضورش  خسته  و  معذور  شد

منتظر  ماند  او رَسَد  تا   حق تحریرش   به  دَخل

آن پوز بي خاصيت    در این میان   مامور  شد

در  افق  خورشید  پنهان  شد  به  رویِ  محضری

روزِ    دفترخانه ها   همچون  شبِ   دیجور    شد

پُخت   آشی   بانک   سامان     همرهِ   اسنادِ   کُل

چون  دو  بودند    آشپز، معجونِ آنها  شور  شد

می زنَد پوزحال آهنگی ، تومی رقصی چه خوب

دفتری  رقاصه  شد ،   آن  تحفه هم  سنتور   شد

چون به سرقت  می بَرَد آن پوز وجوه واسکناس

سارقی    حاضر  کنارت  بی  تفنگ  و   زور شد

گرچه  درمقیاس  او  کوچکترین  ابزار  توست 

غول  جادو گشت و لیکن   صاحب  او   مورشد

 رفت چون  درعُمقِ  جانَش وجه  هنگفت و ریال

دردِ  نسیان  آمدش ، چشم و چراغش   کور  شد

در  تکاپو  بودی  از  بس  کی   دهد  پیغامِ  نیک

رفت  یغما وقتت  و  هوش  و حواسَت  دور  شد

تا    رَوَد  فصلِ  از میان   و  وَصل   آید  جایِ آن

شد  مَویز  آن  غوره  و  آن   باغ  مَو انگور شد

می گَزَد  هر بار دستِ   صاحبش   را  وقتِ  کار

وصف او چون ما ر وعقرب ،خصلتِ زنبورشد

تا  کشیدم  عابرم   را  روی  او  صدبار و   بیش 

نشئگی  رفت   ازسَرَم،  جان  وتنم  مخمور شد

باده   پیش   آرید   اکنون   یا   پُکی  قلیانِ   ناب

قرعه ی   رنج  و بلا  چون    بهرِ ما منظور شد

ببینید .اشعار دیگری در مورد کارتخوان:   ( کارتخوان دفترخانه )  و  (کارتخوان )

طبعِ بارانیِ یاران(طلوع)

این  شعر پاسخی است به همه عزیزانی که با  اشعارِ زیبایشان در کامنت ها این بنده ی حقیر را محظوظ و شگفت زده کرده اند ونیز همه دوستانی که در نثر سرآمد این قوم هستند: رویا خانم با نثر زیبا و دلنشینش و میرزا بنویس عزیز با  نثر طنز آمیزش  و اشعار زیبایش و عموی عزیز که هنر طنزنویسی  را در نوشته هایش به غایت می توان درک کرد ونیز دوستان گرامی  آقایان گرمستانی و رضا شعبانی که اشعار زیبائی سروده اند   ونیز سردفتر امیدوار و جناب محضردار و سایر عزیزان  که همیشه لطف دارند:

حافظ است او یا  که کاتب  در     کتاب؟! 

در   سَلاسَت   شعر  می گوید   چو  آب

می نویسد   نثرِ  شیرین  همچو      قند

گوهراست  نثرش وشعرش شعرِ ناب

فکرِ     پویا    دارد    و    طبعِ        بلند

مردِ   تدبیر   است  و  مردِ     فتحِ باب 

گرچه   رَه   دور  است و آمالَش مُحال

بر نمی تابَد    رُخ  از    رنج   و عذاب

گر   شباهت  خواهی   ومثل و قیاس 

همچو خورشید است و  عَینِ  آفتاب

تا     نتابَد      چهره اش   بر   روزگار

بر نمی خیزد جهان  از نوم  و خواب

در  حَضَر  گر  ناید   اندر    محضرش

بهرِ   پاسخ  گوئیِ  خلق   و    جواب

مردمی   حیران  شَوَد  از غیبت اش

عاجز  و  درمانده  ،  قعرِ    منجلاب

در  تجارت  سخت  مشغولند  و کار

ملتی    از  فضلِ   این      عالیجناب

گرچه    آفت  زد  به   دفترخانه اش

سالِ قحطی  آمد و  هر   سو  سراب

قامتش   چون  سرو هرگز خم نشد

زیر   بارِ   زندگی  ،  وضعِ    خراب

می زند سیلی به خود محکم به رُخ 

تا  که گلگون گردد و سرخ وکباب

مستتر شاید  شَوَد  از   چشمِ  خلق

این  نداری ها  که می گیرد  شتاب

می تراود خامه اش  اکنون به نظم

دفترهمچون جام وجوهرهم شراب

گر   بگویم وصفِ این دلدارخویش 

مثنوی  هفتاد   مَن   گردد    کتاب

گو    ببارد    آسمان    رگبارِ  شعر

طبع یاران  ابر و طوفانی  سحاب

کسوتِ سردفتری (طلوع)

عمر گوهر شد فنا در کسوتِ  سردفتری

رفت  یغما  هستی ام در فترتِ سردفتری

تا  که  بازآمد  درِمحضربه  روی ام ای دریغ

ماهِ  بختم   شد  نهان  در  ظلمتِ  سردفتری

آمدم   تا  خادم  ملت  شوم  از  ظنِ  خود

خائن ام   اکنون  به  چشمِ  دولتِ  سردفتری

شرع   باید  می نمود این  حرفه را فعلِ  حرام

چون  قماری   هست  یاران  خدمتِ  سردفتری

در  پریشانی  گذشت  اوقات  این شغلِ  شریف

نزد  ما  برجاست  تنها   خلوتِ  سردفتری

سمت  محضر میروم اما شتابان  هر پگاه

چون  مریضی عارضم شد  عادتِ  سردفتری

سالها  تا بگذرد  ایام  و نسیان  آیدم

محو  گردد  لوحِ  دل  از  محنتِ  سردفتری

تا  بخوانند  ملت  از بهرم  خرامان کرکری

می زنم آهنگ  خوش  با بربطِ  سردفتری

هرکه  آورد  از نطنز این  تحفه  ارزانی به او

بهره  تا  بر  او   رسد     از  نعمتِ سردفتری

قبضِ برق و قبضِ آب (طلوع )

اخیرا عموجان   مطلب طنزی  نوشته اند با عنوان  آب و برق که  دست مایه ای شد برای این شعر:

چون  که  آیَد قبضِ برق و قبضِ  آب

می شود  ماتحتِ  ذی نفعش   کباب

می پَرد  برق  از  سرش  تا  آسمان

گاز  می گازد  به   جیبش  با شتاب

او کجا   پنهان  شود از  قبض وفیش !؟

چون بیابان دفتر و دخلش  سراب

می پَرَد  رنگ  از  رخم  از  دیدنش

قبض هست ،  یا قبضِ روح او  یا عذاب !؟

فصل  گرما   آب   می آید چو  سیل

می برد  بنیان  ما  را  چون   حباب

گاز   می  آید  زمستان  شعله ور

چون  جهنم  بر  سرِ  ما این  جناب

برق  هم  یک  یارِ  همراهِ  دل است

دائما   اخلال گر   در امرِ  خواب

چون   هنر  در  نزدِ  او بسیار هست

ملتی  را  می دهد رنج و عذاب

بعد   از  این  هرگز  نمی پردازمش

می نهم  تصویر زیبایش  به قاب

در غم و در محنتش  عمرم  گذشت

در تباهی  رفت ایامِ  شباب

خاکِ دفترخانه (طلوع)

خاك  دفترخانه   از  بس جوهري است

نقش و  رنگش بر رخ  هر دلبري است

كاغذ   و   اسناد    و  اوراق     و  قلم

هريك  ابزاري براي  سروري   است

كاتب     عدل  است    اين   دلدار  تو

حرفه اي كو نزد ياران  گوهري است

رهروي  بر لب   به    روي  تيغ  تيز

آيتي ناچيز   از   اين  مهتري   است

چون  يكي سنگ  است  در يك آسيا

سنگ زيريني كه بر او  برتري  است

مانده ايم   در   زير باري  اين  چنين

بس كه برسر ازبلا شور و شري است

تيغ  مي بارد   ز هر     سو  از  قفا

در برابر  از جفا    هم خنجري است

مهر  كردند  هر ورق   با  عشق ما

دلربائي هم مرام  ديگري      است  

گو حذر كن از رهي دشوار و صعب  

كان رهي آئين و كيشش  كافري است

گو نسازد جنس ما از خون و رگ (طلوع)

من خمارم جرعه ای می  نشئه تا گردم  همی

غم درونم موج دارد  ساقیا  مرهم همی

جنس ما را گو نسازد کردگار از خون و رگ

آهن و فولاد باید تا به آسانی نگردد خم همی

عرصه شد از هر طرف باریک و ره دشوارشد

ره کجا یابم مگر با  ره گشای جم همی

هرچه گشتم  تا  بیابم یار و همدم  بهر خود

ای دریغا کو اثر از  یار و از آدم همی

گرچه  بیمارم  طبیبی نیست از بهر شفا

کو حکیم و کو شفا در جمع  این عالم همی

ره  چه دشوار است و من هم ناتوان از رهروی

چون بپیمایم خدایا  پیچ راه و خم همی  

اختلاس

بنده ای از خاورم ،  در  مغربِ  عالم  پلاس

تیزهوشی   از نوادر ، نزدِ  فنِ       اختلاس

سبکِ  سرقت   کرده ام    ابداع  با  فن  و  هنر

رهزنی  ها   می کنم  از   راهِ  ال سی  نوعِ  خاص

می خَرَم  ویلایِ امن  آن سویِ  دنیا  بهرِ  خود

در  تورنتو  فاش  می سازم  ورق  از نوعِ  آس

می روم  رو  سویِ  لندن  با کلک بهرِ میتینگ

می گریزم  سویِ  کانادا  سپس  با  اسکناس

می برم   ارز   و دلار  و  سکه   و صندوق  و دخل

می  کَنَم  از مردم  بدبخت    تن پوش  و لباس

بنده   گم  بودم  نخست  و  نامی اکنون  در جهان

چون  که  سرقت  کرده ام  خارج  ز حد و از قیاس

عکس  ویلای  مرا   گر  دیده ای   شهرِ فرنگ  

سقف و دیوار  و  حیاط    و  آن درخت و باغِ  یاس 

می گَزی   انگشت  خود را  از تعجب  در  دهان

می پَرَد  برق از سرت   از  کله ات  هوش و هواس

هرکسی  با یک   هنر  در  زندگانی  شهره  شد

من  شکستم  مرز  دزدی  و  رکوردش  نزدِ ناس

نام  من  جاوید  شد  بر  تارکِ  عالم   چنین 

پس  به  تو ای فنِ  دزدی  ازمن  و از ما سپاس

من که از سردفتری حظ می کنم ! (طلوع)

من  که  از این  حرفه ی   آبِ  روان  حظ  می کنم

از  بساطِ   محضرم ، چون  دوستان، حظ   می کنم

نظم  وترتیب  وتَدَبُر می زند   چون  لافِ  عقل

از  سهولت   در  امورِ   این   جهان   حظ  می کنم

مفتخر  هستم   که   با   حکمِ   قضا    سردفترم

از  قضای   روزگاران   همچنان     حظ   می کنم

تحفه ای  ناچیز  دارم   نزدِ  ملت  ، برگِ  سبز

درعوض از  لطفشان  در هر زمان حظ  می کنم

می فرستد  مهترم  حکمی  به  ضربِ و  نیشِ  تُند

می  کِشد  زِه  را  چنین  بَینِ    کمان حظ  می کنم

می نوازند  بهرمان   خُنیاگران سازِ دُهُل    از ثبتِ  کل 

چون فَنَرمی آید این  قِرِ کمراز بهرشان حظ  می کنم

مثل  قلیان  چون  به  جوش آید  سرم  از قیل  و قال

از  هجوم   و سیل  مردم  بی امان   حظ  می کنم

نیمه  شب ها  پاره  گردد رشته  خواب از خیال

 پس ببارد دیدگان  اشکم   نهان  حظ  می کنم

مرغِ  فکرم  می پَرَد  با هر  خیال  از بامِ  دل

می روم   از  ظنِ  خود تا  کهکشان  حظ  می کنم

بازی  نرد  است  نزدم   یا قماری  حق  و  مزد

در  گلو  می ماند  همچون  استخوان حظ می کنم

یا  به  پائین  می رود  چون   لقمه  یا درحلق  ما

برزخی  می ماند  او  نزدِ     دهان ، حظ  می کنم

گر  به   پا   گردد  شری  در  نزدِ  اصحابِ سند

چون  حقیر  و  کوته  است  دیوارمان  حظ می کنم

نزدِ   قاضی  چون  رَوَم  از بهرِ  استنطاقِ  شاق

 مجرمی  می داندم  سخت و  گران   حظ می کنم

مفلسم   ، یک  لاقبا     در   چشم   فرزند و عیال

نزد  ملت  مالکِ  هفت  آسمان  حظ  می کنم

می کنند  در پاچه  ام هر لحظه  یک تکلیف نو  

  مفت  ما را می خرند چون بردگان حظ  می کنم

گرچه تلخ است قصه ی سردفتری مخلص ولی

شعر ها  می گویم  و از شرحِ  آن  حظ  می کنم