در آن روزی که نجوا کرد دختر

فرود آمد  ز ِ  بالا   دب ِ  اکبر

بزد چشمک زمین بر کهکشانها

زمین سیاره بود و  گشت  اختر

دهان چون باز کرد آن طفل ِ شیرین

بشد  گوش ِ  جهان از ناله اش  کر

بگفتا  آمدم  در   جمع ِ عشاق

به  فریادم  ببازی  نرد ِ  باور

شدی دلشاد و شادان از حضورش

زدی  مرغی به  بام  ِ  آرزو  پر 

نرفت از نبض ِ جانش بیش چندی 

که قلبت  می نوازد نبض ِ  دیگر

بریزد گوهر  ِ نظمم بر آن طفل

که نورانی بگردد  روی ِ گوهر