گاريِ سردفتري (طلوع)

كوته  است  ديوارمان  و  بس سواري داده ايم

اين  سواري  را   مثالِ  چرخ  و  گاري داده ايم

سبقت  از  ماشين   ربوديم  نزدِ    دلالان ،  بسي

این  عنان  را  دستِ   قومِ   نابکاری     داد ه ايم

چون  كه  مفت  است  خرج  محضر درقبال نرخِ  ملك

هستي خود  با   پشيزي   در    قماري  داده ايم

در  وكالت مي شود  چون جعل   اغلب   آشكار

ريش   خود  را   در   گروگان   بي  مهاري  داده ايم

 مثنوي  هفتاد  من   كاغذ   شود  در  ارتهان

مفت  و  مجاني   چه   چاپي  يا  كه  جاري  داده ايم

چون  بيايد  آخرِ  ماه   و  شود  مكسور   دخل

مي شود مكشوف اوقاتي    خماري داده ايم

خسته ايم  از خرج  بسيار و  از اين تحريرِ  بَخس

يك  هزاري  آمده  است  و  صد هزاري  داده ايم

داغ  بوديم   روزِِ اول ، مست  بوديم  و  خراب 

تازه  مي فهميم   دست  خود  چه  كاري  داده ايم

داده ايم  هر آنچه  بايد    داد دراين شغلِ دون

دامنِ  خود  را   به   دستِ   گرگِ   هاري  داده ايم

ما   كه   خود   حظ   مي كنيم  از  انتخابي  اين  چنين

مثل  موشي  در  تله  خود را  شكاري داده ايم

خسته  كرديم  خويش را  و قومِ خود    در منگنه

كل  ياران   را  از اين  حالت  فراري    داده ايم

چون  هلاهل  مي شود  اين نان  محضر بر  زبان

زندگي   را  تلخ  همچون  زهرماري  داده ايم

عمر ما، القصه،  طي شد در  مسيري  ناثواب

شد  خزان  پيدا  و  پيش از  آن   بهاري  داده ايم

مانده  ميخي  چند كوبند  رويِ  اين تابوت ما

جان  خود  را  زار و  در عين  نزاري  داده ايم

جمع بايد  كرد اكنون   اين   گليم   و  اين حصير

مانده   تنها   اين پلاس و  بقيه  ، باري ،  داده ايم

مخزن اوراق (طلوع)

طلا  شد  برگ  و  ناپيدا  و  ناياب

مرا  اي  مخزن  اوراق   درياب

چرا  گشتي   تهي   از  نيمه و يك

خلاصه ،مانده اي چون شيره اي خواب

ز  بس  نت   رفتم  ودر  ثبت و آمار

ببينم   تا  ترا    در  متن   آن  قاب

دوچشمانم  بشد  كم  سو  و  تاريك

چه رسم است اين عزيزم يا كه آداب

از آن  سو  مي نهي  نيرو به  هسته

از  اين  سو  بهر يك  اوراق  بيتاب!!

قسم  باور  كنم  يا   يال  و  دم   را

شب  تاريك  را   يا  نورِ مهتاب

گمانم  قصد  آن  داري   كه  ما  را

گذاري  بر  سر  كاري  در اين باب

مجيزت  يا  بگوييم  تا  بيائي 

گدائي ، التماس ، همسانِ  اذناب

نكن  ما  را  سياه  اي  مخزن برگ

كه عمري   جوهريم و مثلِ تيزاب

چه راحت  كردي و   لاقيد  خود را

و  ما را  سرنگون  در قعر مرداب

بشين  آنجا  تو  راحت  چون كه  اينجا

به   جنگي  سخت  در پيچيم و در تاب

بيايد  بر  سرت  سيل  و   سونامي 

شود  آن  مخزن  خالي  چو  سرداب  

اسطوره (طلوع )

حقيقت  دارد  اين  آيا؟

پدر  رفته  است  از دنيا؟

تفو  بر  زندگي باد  و  ز  دستِ  تلخكامي هاي  او  فرياد

چه  سان  باور  كنم !

آن  جاودان  اسطوره ام   بر  خاكِ  مرگ  افتاد!

درخت  سايه بانم خشك  شد

پژمرده شد

با  تيشه ي  تقدير  و  با سرپنجه ي  بيداد!

چه سان  باور  كنم  اين هجرتِ  او  را !

كه  باور هاي ذهنم

اين غم سنگين و كاذب  را

به  جمع خويش  هرگز  ره   نخواهد  داد

غمِ  جانكاه  فقدانش

چو  درياي  خروشانِ تلاطم خيز  و  مواجي  است

و  جمع  خاطراتم

زورقي  كوچك 

كه  در  آغوشِ  امواج  خروشان  خُرد  مي گردد. 

وضع و حال (طلوع )

چون كه دقت مي كنم در وضع و حال

تيرگي  مي بينم  و  رنج  و     ملال

قهقرائي   سَير  دارد    چرخِ  دون

سوي  نقصان  مي رود ،دوُر از كمال

چون  كه شد معيارِ حق فنِ دروغ

سارقان  پُر  مي كنند  جيب  و جوال

چاه  زمزم كَي  بشويد  اين  حرام ؟

نان  خون  آلوده  كَي  گردد   حلال؟

گر  كه   هستي  مردِ  دين  و  اهلِ شرع

حرمتش  را  كُن  نگاه   و  آن  جلال

بسته  گردد  چون كه چشمي روي حق

مي كَنَد  هر  خار  و گُْل  را  بي سئوال

در  عجب  هستم  چه  سان  رخ  نانمود

ماه  ما ،  از بهرِ رويت ، در هِلال

من   نمي دانم   چرا  در  آسمان  

مه    نمي تابد  به  امرِ  لايزال

در  افق   مستور  شد  مهتاب  ما

تا   برافتد  اشك  شب  در اين مجال

گر  جهان  را   آفريدي  در  نظام

هر  عمل  معلول  و  علت لامحال

ماه  تابان  رخ نمايد   با   شتاب

بركني   چون  علت  و  گردد زوال

از  تو  مي خواهم نظر  اي كردگار

اي  خداي  عادل و  اي بي  همال

گر  شنيدي  ناله ام   شكر و سپاس

گر  به حالم  صبر  كردي ،  بي خيال    

قصه ی تلخِ سردفتريِ من (طلوع)

كمرم  خم شد و باري است گران دفترِ من

از چه پندار ،    ندارد  غمِ  من   مهترِ من !!

من همان  سرورِ دفتر،  كه چنين   حيرانم

هر طرف   بال   فتاد  از من  و از پيكرِ من

نفسي  مانده  فقط  تا كه  بيفتد   سر،   نيز

به  زمين  افتد  و برخاك  جفا  اين سرِ من

هر  حكايت  كه   كُند  نقل ، غمِ عهدِ  قديم

قصه ي  تلخ  من  است  و نفسِ  آخرِ من

تيره  شد  در  نظرم   حاصل  ارقامِ  قلم

ثبتِ  اين  دفترِ ويران من   و  محضرِ من

هر  طرف  هم  كه  نگاهم  بدود  در اين راه

چه  قفايِ  من و پشت من و  پيش و  بَرِ من

نقطه  اي   نيست  كه  دل بست  گران  بر آنجا

اين  همه  جور  و  بلا نيست  چرا  باور من ؟!

فكر كردم  كه زَنَم  تيشه  به اين  ريشه ي  سست

تا   كه   ويرانه   شود   كنج   بلا  بر  سرِ  من

گفتم  كه بمانم    چه   شود   تا   اوضاع

ديدم   كه   جنون  است  نهان  در حضرِ من

صبر ايوب ، مرا  گر بكنم   منزل ،  ثبت

كفش فولاد ، بماند    همه جا  تا  اثرِ  من

همه   را  عاصي  و   شاكي  بنمود  اين دفتر

خطِ  اول من  و   فرزندِ  من  و  همسرِ  من

 

گدائی اوراق (طلوع)

چو  می دانم  نگیرد  پند   هر مرد
نمی گویم  از این پس قصه ی   درد
نخواهم  زندگی  را ذیلِ  اسناد
که  ما  را  شغل   دفتر دربدر کرد
گدائی کرده ام از بس ورق ها
ورق  خورد زندگی در کوره ی سرد
ندارم من چو تو  اوراق و افر
تو هستی تک سوارِ  بازیِ نرد
بهار  است گر بريزي برگ اسناد
خزان آمد ولی  شد فصل ما  زرد

بومِ زمان (طلوع)

از روزِ ازل نافِ مرا با تو بریدند
تا  روزِ ابد نقشِ مرا در تو کشیدند
بر بومِ زمان رنگِ رُخ هر دویِ ما را
مخلوط بکردند و پس آنگَه بِدَرّیدَند
اجزایِ زمین را زِ وجودم بِتَنیدند
ذراتِ هوا را زِ اتُم هایِ تو چیدند
آن پیکرِ جادویِ تورا با دَمِ خلقت
در کالبدت از نفسم روح دمیدند
بخشی زِ تنم در تنِ تو وام نهادند
در نقشِ رُخت از رُخِ من نقش خریدند
چون وقت و زمان در گُذرِ عمر بدادند
در لحظه ی مرگم زِ تو پیمانه ستاندند
نقشی زدم ازشعربه  وصفت که نبوده است
قندی  ز ادب کو همه ایام ندیدند