تو مهتابی و از سر می بری خواب (ابوالقاسم الوندی )

 تو مهتابی و از سر می بری خواب

مه ِ رویَت کجا و روی ِ مهتاب؟!

دلت روشن چو خورشید ِ درخشان

به عمق  ِ دیدگانت  عشق بیتاب

نشد مفتوح ِ ما یک روزنش عشق

ولی بگشود  برقلب ِ  تو صد  باب  

چنان محراب ِ  جانت  پاک وزیباست 

 حسد دارد که بر او  مُهر ومحراب

اگر معیار گردد گوهر  ِ عشق  

تو مروارید ِ عشقی ،  خالص وناب

نمی بینی چرا دل نزد ِ  سینه

چه دلتنگ  و غمین است وچه در تاب

که دریا شد دلم  چون نزدت ای  ماه 

تو ساحل  جزر و مد کردی و  پر  آب 

به دل دارم نهان  عشقت  ، نه دیدار

ز ِ عمق ِ  جان خود این عشق دریاب

به شهر ِ ورزقان ویرانه دیوار ! (ابوالقاسم الوندی )

زمین لرزید و شد چرخ ِ فلک تار

فرو غلطیده  زیر ِ  سقف و آوار

اهر در هم کشیده رخ ز ِ گیتی

به شهر ِ  ورزقان ویرانه  دیوار

چرا خون می شود دلها ی ِ مردم؟!

شمال ِغرب ِ این بستان و گلزار

نشسته بر هریس از غم غباری

در این ایام سخت و صعب و غمبار

نگیرد تا که خاک ِ  حزن و اندوه 

به دامان و به چشمش ترک ِ دلدار

بروبم خاک را با دیده ی ِ تر

نماند تا ز ِ رنج اش هیچ  آثار

سرشک از دیده ی ایران روان شد

چو اشکش می چکد تبریز ِ بیدار

نمی خوابند ملت  در فراغت

مگر برهم نهد  چشمان ِ خود  یار

نه آذربایجان تنها  ،که ایران

همه لرزیده از این رنج ِ خونبار

ندارم تحفه ای  بهتر از این نظم

که تقدیمت کنم  در این شب ِ تار

درود ِ ملت ِ ایران  نثارت

شفایت عاجل از یزدان وتیمار

شعر ی چو شعر ِ چشم ِ تو بی کلام ! (ابوالقاسم الوندی )

آن شعر را دوست دارم

 که هر واژه اش لبریز باشد از  خیال

سپید باشد و آزاد

رها

در آسمان ِ نظمِ

غوطه ور در اقیانوسی از کلام ِ  دری

که به خواندَنش

رها شوم از جمله ی ِ جهان

از این حزن

از این محنت ِ نهان

باده باده بنوشَمَش

سبو سبو از چشمه ی احساس ببویَمَش

سبد سبد از باغ آرزو بچینمَش

لحظه لحظه در کهکشان ِ حال ببوسَمَش

آن شعر را دوست دارم

که بگسلد به یک تکان ِ خیال

زنجیر ِ صنعت ِ لفظ 

پاره کند این سنت ِ دستگیر ِ حس ِ شعر ِ مرا

ببین

که چه سان دست و پا می زند

چشمه ی ِ خیال ِ من

تا از بندهای ِ کهن رها شود

تا سیلاب ِ احساس را

به پای بوته ی های ِ سرفراز ِ خیال  جاری کند

آن شعر را دوست دارم

که تار و پودش همه در هم تنیده ی خیال  باشد

چون شعر ِ چشم ِ تو بی کلام

که لبریز چو دریاست 

سپید و رها ست

که نه واژه در اوست

 نه  صنعت ِ شعر

لیک از این شعر ِ نانوشته

در آسمان ِ احساس ِ من غوغاست

آن شعر را دوست دارم

که حس باشد وحال 

نه واژه و مقال !

با من حرف بزن (ابوالقاسم الوندی )

دلم غمین است
گرکه حالِ دلم چنین است
زِ عشقِ تو ثمین است
گفتی اما که زندگی همین است !

می گویمت که فرصت کم است و مجال
پرنده ی عشق تا ابد نمی گشاید بال
مسافرِ سرگردانم و پر از ملال
سکوت نابودم می کند نه قیل وقال !

با من حرف بزن یک لحظه حتی یک دَم
بیش نمی خواهم ، یک "سلام "نه زیاد و نه کم
با من حرف بزن ای غریبه ی آشنا 
که بیش سکوت تو ، می برد مرا به فنا

آشنا بودی و مانوس ،عشق بیگانه کرد ترا
گلی به باغ دلم که عشق دردانه کرد ترا
ای بیگانه ی عشق
ای آشنایِ زندگی
ای همدم لحظه لحظه هایِ من
با من حرف بزن

حتی یک "سلام "
که بسپرم آنرا به خاطراتِ خویش مدام
با آن به سر برم این تقدیرِ ناتمام
با گوهری از وجودت
فقط یک کلام
"سلام"

در قلبت هزارعشق خانه می کند! (ابوالقاسم الوندی )

ای سهم  عشق ِ  اولی

در قلبت هزارعشق خانه می کند

از جام  محبتت

هزار مست پیمانه می کند

تو سهمِ عشق ِ  دیگری هستی وهنوز

عشقت مرا دیوانه می کند!

دریا دلی چو اقیانوس ِ  گذرگاه ِ  شامگاه

شدم در نی نی ِ  چشمانِ نرگسَت تباه

تو کوهی ،  سر برافراشته  وعظیم

من حقیر،  چو یک ذره ای و کاه

غرق کن مرا درآن اقیانوسِ آشنا

چون زورقی شکسته به دامانِ روزگار

من یک نقطه ی حقیر در قبال ِ  دریای ِ دلت

تو عشق به ضریب هزار و صد هزار

هرچند تو سهم عشق ِ  دیگرانی هنوز

تخته پاره ی دلم به ساحل ِ  تو ست پایدار

 
چه زیباست این رنگین کمانِ آسمان

این  عشقِ جاودان

ای سهمِ دیگران

برای همیشه ی زندگی

با من بمان

دوستت دارم

از عمقِ جان

ای سحر بگذر زِ من فردا و بیدارم مکن (ابوالقاسم الوندی)

 ای سحر بگذر زِ من فردا و  بیدارم مکن

خواب  و مدهوشم گذار و ازنو هشیارم مکن

چشم ِ دنیا را به دیدارم مکن باز و فراخ

در میان ِ  آفت اش  دیگر  پدیدارم مکن

تا نگیرد رنگ ِ درد و بوی ِ رنج ایام ِ من 

هست ِ  من بِستان و بودم ، بیش آزارم مکن

 اشک ننشیند به  بستان جای ِ شبنم تا پگاه

با صبا سویَم نیا  ، آهنگ ِ  دیدارم مکن

بیخبر تا باشم از بالای ِ دهر و زیر ِ دهر

فارغ از روزم کن و  ترک ِ شب ِ تارم مکن

از تعلق ها رهایَم  ، جاه ِ تو یا مال ِ تو

بسته ی یارم مکن یا محو ِ دلدارم  مکن

بابهارت دل مبر ازمن ، خزان کن این پگاه 

باغ را پژمرده کن   ، غرق  ِ گل و خارم مکن

مانده ام در زیر ِ سنگ ات   ای فلک سخت و گران

من که استر نیستم ، با بار ِ  خود  بارم مکن

همچو یک  اعدامی ام در انتظار ِ دار ،   صبح

وقفه کن  ای صبحگاه و  بر سَرِ دارَم  مکن

یا خدا عشق است و یا عشقت خداست ............. (ابوالقاسم الوندی )

ای که چون آیینه عشقت جانفزاست

صیقلی چون مهر ِ تو لوحی کجاست؟

خیره ام  بر خود در این آیینه سخت

کَی نشانم تا  دهی افزون و کاست؟

من ندیدم خویش را هرگز دقیق 

چهره ام افشا کن و بنمای راست

بی ریا  و صاف باش ای آینه 

تا ببینم کجروی هایم   چراست !

این منم ، تصویری از تکرار ِ خویش

با صداقت انعکاس  از من   رواست

رخ نمود از ما چو آن  آیینه نیک

ناشکیبی در نظر باد ِ  هواست

بر تو دل بستم  ، تویی چون آینه

با تو محنت  در تن و جانم فناست 

آتشی در دل ز ِ نقشَت  چون  فتاد

شورشی در آینه از ما   بپاست

مهر ِ   شفافی به دل آمد چو دُرّ

کج نمایی ها   نه این دُرّ را سزاست

در دلم ماوای ِ توست و عشق ِ توست

ای که تصویرت به چشمم آشناست

چون که دایم کار ِ تو خلق است وعشق

یا خدا عشق است و یا عشقت خداست......

دخترک ِ گلفروش ( ابوالقاسم الوندی )

چهره ات  چون پنجه های ِ  آفتاب

دیدگانت هم خمار و غرق ِ  خواب

جامگانت سرخ فام است وغریب

گونه هایت در فراز است ونشیب

روسری داری به سر چون بوته زار

یک گره در زیر دارد استوار

سر کشیده از فرازت تا کمر

جیب دارد جامه ات هرسو به بر

بازوانت لاغر است و مرمرین

چشم زیبایت چو شیری در کمین

رخ چه معصوم و چه زیبا و چه پاک

یک نگاهم می کنی اینسان هلاک

ناسیه روی سوی بالا و بلند

یک تبسم بر لبت یک نیشخند

یک سبد از گل به دستت آشکار

در نهان گل هست و گلزار ِ  بهار

گل تویی زیباترین گلهای ِ  فصل

بوی توچون عطر  نابی هست و  اصل

یک جهان در چشمه ی روحت روان  

گه عیان داری محبت گه نهان

دخترک ای گوهر ِ  دشت و دیار

قلب ما را بردی و کردی شکار

گل زدی بر بوته های ِ  روزگار

تا که گشتی  گلفروشی  گلعذار

گل ز دستت گر بگیرم  همچو زر

سود می گردد به دستم  سر به سر

رفته ای سهراب گویا سمت کردستان ما (ابوالقاسم الوندی )

در سفری یک روزه به ابیانه و کاشان همراه عزیزی بودم سرشار از ذوق و هنر به نام سهراب خوش طینت که لیدر سفر ما بودند .این عزیز اخیرا سفری به کردستان رفته اند که شرح آنر مفصل در وبلاگ خودبا عنوان سفر به کردستان - کرمانشاه آورده اند که بسیار خواندنی است . این شعر تقدیم به ایشان است:

رفته ای سهراب گویا سمت ِ  کردستان ِ  ما

چیده ای گل از کنار ِ  باغ ِ  ما  بستان ِ  ما

بر فراز ِ  کوه و دشتش بر بسیط ِ  خاک ِ او

بوسه باران کرده ای  آن تربت ِ استان ِ  ما

گل  خریدی از بتان و گل شنیدی از وطن

گل سپس بشگفته ای در   باغ و در گلدان ِ  ما

مام زادم چون تو در آن سرزمین ِ مادری

آن کهن خاک  ونگین وگوهر ِ ایران ما

از سنندج تا به سقز تا به کرمانشاه ِ  کرد

جملگی تاج ِ  سر ونقش ِ  دل ِ  پنهان ِ  ما

رستمی گویا  به همراهت ببردی قهرمان

خوانده او افسانه های رستم ِ  دستان ِ  ما

بیستون با تیشه ی فرهاد می آید به یاد

نقش ِ  زیبایش به کوه و دره و ایوان ِ  ما

دیده اند یاران لطافت در زریوار ِ لطیف

عشق را در موج و در دریا و  در طوفان ِ ما

خفته در هرگوشه اش رازی و رمزی بی بدیل

تا نگنجد در کلام و نظم و در دیوان ِ  ما

کاش می بودیم  جای آن عزیزان در سفر

لب نمی بست از تبسم دولت ِ  خندان ِ  ما  

عشق ِ  ما چون یک سفر ، گوئی مسافر هست دل

چون که سهراب آید اندر  جمع همراهان ِ  ما

ای شعر که دست برنمی داری از دلم ! (ابوالقاسم الوندی )

ای شعر که دست برنمی داری از دلم

برو که آلوده می شوی به درد و غم

برو که که سیاه هستم و سیاه می شوی

تو هم چو خاطرات ِ  من تباه می شوی

برو تا غبار ِ غم نگیرد    آسمان ِ تو

 تا  خاک ِ  اندوه ننشیند به واژگان ِ تو

برو تا نخوانند ترا به آهنگ ِ  حزین

  که نه در خور توست قصیده ای   چنین

برو ای شعر تا نیفتی به حضیض ِ  خاک

حذر کن ز ِ به دام افتاده ای  چومن غمناک

"هلا" ای مرد ِ عالم شخص ِ عاقل(ابوالقاسم الوندی )

برای استاد فرزانه ی  علم ِ  روانشناسی "دکتر فرهنگ هلاگویی"

"هلا" ای مرد ِ  عالم  ، شخص ِ عاقل

کلامت  می نشیند سخت بر دل

نبودی گر تلمذ نزدت استاد

بماندی کشتی ام  درقعر ِ  این گِل

کلاس ِ درس تو نقشِ برین است

که آسان می کند گیتی چو محمل

روانم پاک کردی از حقارت

ببردی سوی ِ  نیک از سمت ِ باطل

به آرامش نشست این روح ِ سرکش

فرود آمد چو لنگر نزد ِ  ساحل

بگیرد آری این زورق سکونت

روان  ، از آسمان آید به منزل

چو باشد ناخدایم سرور ِ من

چو دریائی ز ِ علم و از فضائل

پدر یادم نداد این علم ِ  پنهان

پدر هستی زِ بهر ِ حل ِ مشکل

ندادی گر چنین اندرز ِ  بسیار

به علم ِ روح می گشتیم کاهل

بخوان این شعر ما را بهرِ مردم

چو رفتی نزد ِ  آنان وقت ِ  عاجل

بدانند تا کِه ما را کرد بیدار

نمانند بیش از این نادان و غافل

"هلا، گویی" اگر تنها تو یک حرف

ویا یک واژه ای حتی" هلاهل"

بگیرد روح سرکش آن کلامت

شود با آن جهان یک گام، کامل

فراتر از کلام ،فراتر از شعر ! (ابوالقاسم الوندی)

روزها
وقتی زمین در تب و تاب است
شب ها
وقتی که بسترِ فلک در خواب است
لحظه ها
وقتی تن و جانم زعشقت به عذاب است
از دورها
وقتی که هستی  در نظرم سراب است
حال من
وقتی که در  مستی  است و خراب است
عشق تو
وقتی که چون فسانه ای و کتاب است
از این فراق
وقتی که چشمم ز اشک پر ز  ِ آب است

در تمام این لحظه ها

به وسعت کهکشان
با آسمانها و زمین واختران
به بلندایِ زمان
به ژرفنایِ تاریخِ انسان
وبه تباتبِ آفتابِ سوزانِ

این عشقِ غریب را
دوست دارم !

ترا من دوست دارم !

فراتر از کلام ،فراتر از شعر ....................

غوطه خورده ام به عمق ِ دریای ِ حزن (ابوالقاسم الوندی)

غوطه خورده ام  به عمق ِ  دریای ِ حزن

تا کجا باز سر ز ِ دریا به  دَر کنم

میان ِ موج ِ  طوفان و گرداب ِ غم

لحظه های ِ عمر زیر و زِبَر کنم

نفس به سینه حبس  کرده ام  بسی  

زمان ِ بیشتر تا به عمق سَر کنم 

شنا می کنم به ژرف ِ   بسترش

تا حذر از سقوط  و خطر کنم

کشید مرا  اگر به گرداب ِ  مرگ ِ خویش  

تلاطمش ،   چه خاک  به سَر کنم

به یاد ِ  عشق    به جنگ ِ غم  رَوَم

به نام ِ  یار ِ خود ز ِ وی  حذر کنم

تکه تکه های ِ  جسم و جان   خود

به لحظه لحظه های ِ  او سپر کنم

نرسم به مقصدی من ، چو به سرشتاب باشد(ابوالقاسم الوندی)

نرسم به مقصدی من ،  چو به سرشتاب باشد

به نظر ببینم آبی  ،  به حَضر سراب باشد

نکنم به راه تعجیل  ، اگرَم  خرد بَرَد راه

سفری چنین شتابان ،  سفری بر آب باشد

بزنم به قعر ِ دره  ،  به اشارتی ز فرمان

چو نپیچد آن عنان نیک و کمی خراب باشد

چو سوار ِ بنز ِ نازم ،  چه محل ِ  فخر و گازم

که هنر ز ِ بنزساز است ،  اگرَش که تاب  باشد

شَوَد همسفر به مرگش ، بزند هر آنکه چرتی  

ننشیند عاقلی رل  ،  چو خمار وخواب باشد

بنگر به آنکه او رفت ، ز ِ  میانه در شبابَش  

که ز ِ بهر ِ اهل ِ بیتَش ،  غم او عذاب باشد

اگرَم میسر آن بود ، به  تلی ز ِ آهن و مس

تن وجان نمی سپردم  ، که  دَمی  مذاب باشد!