نظر کردم به سویَت تا بچینم میوه ی ِ لبخند

تبسم کردی وقلب ِ مرا با خود زدی پیوند

نهالی بود و بذری در دلم  در لحظه ی ِ اول

سپس  بار آمد  ازلب  ، میوه ی ِ شیرین ِ او چون قند

کشیدی شاخسار ِ  عشق ِ  خود را بر سَر ِ  قلبم

که ماندم در میان ِ شیوه ی ِ چشمان ِ  تو در بند

مکرر گل به بار آید به سقف ِ کوچه باغ ِ خاطرات ِ  تو

بگیرد تا که تلخی های ِ دوران از تو و از خنده هایت پند