سکه ی طلا و نخود و حق التحریر (طلوع)

 در مورد عنوان شعر این توضیح لازم  است که وقتی قیمت سکه و طلا  بالا  می روند به تبع آن نرخ سایر اقلام هم از جمله نخود   ترقی می کند ولی تنها  چیزی  که همیشه قیمتش ثابت و لایتغیر است  حق التحریر دفترخانه است (و البته از عجایب روزگار است که یک قلم کالا هم پیدا می شود که قیمتش همیشه ثابت است ) . بابت این  ناهمگنی در انتخاب عنوان پوزش بنده را بپذیرید.  

ای که می تازی زِ هرسو بی امان

بر تن و بر جسم و بر روح و روان

تو طلائی یا بلائی  ای  عزیز ؟!

می زنی آتش به کِشت ما نهان

ما که افتادیم با سر بر زمین

تا که بالا رفتی از آن نردبان

گرچه رویَت حک شده با خطِ خوش

یک بهاری، یا که نیم  و رُبعِ آن

چون وزیدن می کنی بر کوه و دشت  

هر بهاری از تو می گردد خزان

من نمی دانم   چرا خاکِ سیاه

می نشانَد نرخ تو این بندگان

می بَری آسان تو پشتِ ما به خاک

می کشی از ما دَمار ای پهلوان

می زنی بر قلب ما همچون نشان

چون رها گردی چو تیری از کمان

 

زوجه عصیان کرد و از شویَش  گسَست

چون شدی مهر و نکاحِ همسران

می رود بالا زِ تو نرخِ پنیر

می شود نایاب گندم یا که نان

خانه می گردد طلا هر آجرش

تا که می گردد به تو همداستان

ناگهان قحطی بیاید بر برنج

سمتِ گیلان، ساحلِ مازندران

تا بگردی کنجِ  پستوها  نهان

تا کم آید  نامِ تو در این میان

 

خواند این افسانه ها را دلبری

گفت در هرکوی و بَرزَن این بیان

چون شنید این قصه را شخصِ نخود

گشته اند نان و پنیر همداستان

می روند بالا همه با نرخِ زَر

آن که می تازَد زِ هرسو بی امان

گفت فوری ما مگر خود کمتریم

از برنج وسکه و سیب و فُلان  

سمتِ بالا رفت پس نیز این جناب

تا نماند بی نخود این داستان

 

گر گرفتی ده هزاری تعرفه

بابتِ تصدیقِ خطِ دلبران

می خری با آن نخودچی کشمشی

جیب خود پر می کنی وقتِ اذان

می زنی گَه ناخنک از جیب خود

در نهان گاهی و گاهی هم عیان

تا نَلَغزَد آن قلم اوقاتِ ظهر

خط و امضایِ سند گَردَد روان

 

مانده از مرداد و از آن تعرفه

قدر یک حبه نخود بر دوستان

رفته تنها نیم سالی بیش و کم

تا که امر آمد ز بالا و ز خان

آمده چون کوه بر سر این بلا

باز کرده این چنین بر ما دهان

من گمانم بگذرد چون مدتی

پاک گردد محضر از رویِ جهان

تا بماند صاحبش در حسرتش

یک نخود هم تا نماند بر زبان

مکث (طلوع)

 

باوَر نمی کنم  ترا  ای  وقفه ی  مرگبار

هر  مکث  آغازِ  عشق  است  به  حکمِ  کردگار

آن   لحظه  که خیره   بمانَد  نی نی  نگاهِ  او

رمزی  است  زِ خطِ  نگاهَش به دلداده   آشکار

من  اوج  را  در وقفه های    نگاهِ   او دیده ام

در  خیره  خیره  ماندَنَش  لحظه  لحظه ،  آن  نگار

هر  پلک که  آبشخورِ  قطره هایِ  نگاه اوست

سرچشمه  ای است زِ بهرِ  این عشقِ  ماندگار

بر   ما  فرو  می فشانَد  آتشفشانِ  محبتِ  خویش

این  قله  ، که   خفته  چنین  به دامانِ  کوهسار

این  مکث  نه  قاصدِ  مرگ  که نویدِ زندگی است

برگی   که  ورق  نمی خورد زِ  دیدگانِ  اشکبار

  ای مکث  برو  که ببینم  دیده نهادن او

ای مکث بمان که خیره بگردم به چشم یار

 

 

گفت می آید (طلوع)

 

گفتم : چشم به راهَم و دلتنگِ یار                            گفت: می آید

گفتم : آفتابِ رخَش از پَسِ کوهسار                      گفت : می آید

گفتم : شمیمِ  دلکَش و بویِ بهار                            گفت : می آید

گفتم : روزِ خوشِ کاتبِ   این روزگار                      گفت: می آید

گفتم : لشگری که بَرکَنَد زِ غم ، دمار                     گفت: می آید

گفتم : سکه هایِ  زَر   هزار هزار                           گفت : می آید

گفتم : مَهی  چو  خورشید آشکار                              گفت: می آید

گفتم :     مرکبی  تیزپای و  راهوار                          گفت : می آید

گفتم: کجاست؟ دلمرده ام و گرفتار                        گفت: می آید

گفتم : دام نهاده ام بهرِ آن شکار                         گفت : می آید

گفتم :  بخت چرا می کند زِ ما فرار؟                    گفت: می آید

گفتم : شب است وگریزان زِ ما، نهار                 گفت: می آید

گفتم : کجاست جوانمردی و ایثار                           گفت: می آید

گفتم :  ستون و خیمه گهی استوار                       گفت: می آید

گفتم :  وصلی که علاج هست وتیمار               گفت : می آید

گفتم :   گل  که  بشکفد ز خنده ی  دلدار            گفت : می آید

گفتم : صبح از پَسِ این شبِ تار                       گفت : می آید

گفتم : اجل دهد آیا مهلت دیدار؟                        گفت : می آید

گفتم : آنکه بگشاید گره ز کار                             گفت : می آید

گفتم :   نیامد ومانده ام چشم انتظار                  گفت :  می آید

گفتم :  دل بستم به گفته ات این بار                  گفت : می آید

گفتم : به  آمدنش امید دارم بسیار                         گفت : می آید 

 

 

چون شش بگذرد زِ دَی(طلوع)

 

شانه هایت استوار باد

ای که نشان زِ کوههای سربلند  داری 

گوهرِ کلام  در اندیشه ات جاری 

ای که  سرچشمه ای ز  رودهای پر  ز راز داری 

پرنده ی  کلام بر درختِ این مرز و بوم

به بال بال زدنت  به کهکشان  پرواز می کند

هر چند که خود درقفسی 

و در آرزویِ  آسمانی و در حسرتِ یک نفسی

 

ای کوزه گرِ ساحرِ چیره دست 

که نقش می کشی   به کوزه هایِ گوهرین

در لابلای  هیاهوی  این بازار نمناک شلوغ 

از بوی خاک 

از بوی نم 

از این گِل ناپخته چه سان  خط می زنی

بر در و دیوار ناهَمگن این حجره های تو در تو

با لبِ تکیده ات اما

از لبِ  شکسته این کوزه ها

قطره قطره آب

 جرعه جرعه خونِ دل می خوری 

 

خود خوانده ای  هرچند نام  خودبه  ایامِ  روزگار

مانَد اما همیشه  جاودان  

با آن نقش که می آیَد  ز عمقِ جان

نامَت بلند  

 بر آستانه ی  دی 

در پایان هرخزان 

چون شش بگذرد ز آن  

 ای  سردفترِ دفترِ  زندگی