خرِ لنگ (طلوع)

مانده در گِل این خرِ ما ، بار و پالان  نیز هم

کی رسد تا مقصد این خر، لنگ لنگان نیز  هم !

چون رها گشته است  سر دفتربه حال خود دریغ

هم خودش بی یار و هم  اسنادِ دیوان نیز هم

برده اند از دفتر اسناد هرنوعی سند با حیلتی

عنقریب از ما بدزدند   رسم  و عنوان نیزهم

پاره  کردند  عهدها  را ، نقض کردند هر قرار 

  تا  نیاید در حساب سوگند و اتیان نیز هم  

قحط سالی کآمده  از هرسند ریز ودرشت

در افق بهرش  نباشد     هیچ  پایان نیز هم  

لانه  یاران کرده اند  در قرب هم  با حیلتی

تا   بدزدند  هر سند با  چنگ و دندان نیز هم

این  که می گویند  دلها می برد محضر زما 

غافلانند، بی خبر از رنج دوران   نیز هم

کس  نماند  در شهر ایمن   از صدای طبل ما

کو  نوازد  کوس  رسوائی و بهتان نیز هم   

چون  که خر را می برند با بار در شهر ودیار

بنده  هم بردم   ز حافظ  سبک  دیوان نیز هم

خطِ قرمز(طلوع)

ز خطِ   قرمزِ  قانون  رفتند   یاران  پیش

گرفتند   ز تعرفه ، تحریر، گاه گاهی  بیش

فرو  فتاد   آب  و  جام ما  از زَبَر   به  زیر

نمودند  ما    را  وامدارِ   وجدانِ  خویش

هر   لقمه  در  دهان   تلخ  است   هلاهلی

هر  جرعه  آبی  که  حلق رامی کند  پریش

رَوَند  تا   سهل  فرا    ز  دیوار  و حرز ما

ستردند  ز صحنه ی  روزگار  مرام و کیش

زهری   است  در  کاممان این دفترِ سیاه

مار  است  دوات  و خامه اش  چو  نیش

 به انکار، گر سری نیست پیدا در این میان   

سرها به زیرِ برف  و نمایان زبرف ، ریش

ندیده ایم    قانونِ  مطابق  ز  هر طرف

ز جبهه ی  جنوب  تا شمال و تا  تجریش

هیچ  دوا  چاره ی این دردِ لاعلاج نیست

نه   کارتخوان  و نه دستگاه  و  نه فیش

پیدا کن  ای  طبیبِ  حاذق     این  درد را 

که  چسبیده  بر قامتِ دفتری    سریش

نه    کافرند   همه   یاران  در این  دیار

نه   گرگند  که   بدُزدند  ز گله ، میش

بیدار نکردش  ز خواب   گران ،  دُهُل

بیخبر بود محتسب  زحال این درویش

تعهد محضری (طلوع)

به یادم هست روزی ، روزگاری
برفتم دفتری از بهر کاری
گمانم بیست سالی پیش از امسال
که راحت می گشودم هر طرف بال
تعهد  می سپردم نزد محضر
به دانشگاه و بعد از ترمِ آخر
کنم تا خدمتی در نزد دولت
به پایان تا رسد عینِ امانت
بگشتم کُل تهران محضران را
بدیدم یک به یک نامردمان را
شدم از زندگی بسیار دلگیر
از این قومی که می بندند زنجیر
رسید چون طاقت و صبرم به غایت
گُزیدم راهِ عجز در این روایت
قبول افتاد و با منت مرا کار
کشیدم در میانه رنج و آزار
نهادندم به پشت میز دفتر
سند را خود بکردم ثبت و ازبر
نوشتم ثبت دفتر ثبت اوراق
ز ثبت انداختم از واژگان طاق
سپس امضاء نمودم متن اسناد
بزد سردفتر آن مهر و به من داد
گذشت آن روزگار و دست ایزد
ز بهر امتحانم ، خوب یا بد
نهاد اکنون مرا در نزد مردم
که خدمت می کنم ، یا خود کُنم گُم

نو عروسِ بزک کرده ی حق التحریر (طلوع )

اي  كه بالائي  و  امرت   هست  پيش

كُن   رجوعي   سويِ   سالي  پنج   پيش

بوده  آيا   مزد   تو   همسانِ   حال؟

چون   كه   دقت  مي كني  در كارِ خويش ؟

كن   قياس  آن   حالِ  پيش  و  وضعِ  حال

عايدي   بي  شك    كنون  ده  بار  بيش

در   حضورت   شرط  بندم  بر   كلام

گر   عيان  گردد  وفاش   آن  برگِ  فيش

 

وعده ي  ديدار  بوده  سالِ   پار

ليك   قانون  شد  چنين  بي اعتبار

پرچمش  افتاد  بر  خاك  و  زمين

تا   بگردد  نزدِ  خلق  اينگونه خوار

دخل   گردد   پُر  به  اسلوب  قديم

خرج   اما   سال   نو  در كار وبار

مثل   سابق  هست  آيا  وضعِ  في؟

يا   كه  شد  قيمت  به دوش ما  سوار؟

 

مي خريم   هر  چيز  را  اكنون  گران

آب  و  برق  و  دفتر و  برگ  و  مكان

خودنويس  و  جوهر  و پُست  و  كتاب

اين  تورم  رفته   سمتِ   كهكشان

گشته  ايم   حيران  و   سرگردان  بسي

تا   چه  پيش   آيد  ميانِ   همگنان

 

مانده ايم   اكنون  چنين  چشم انتظار

خسته   از  دورِ زمان ،  ليل و نهار

كرده اند   گويا بزك   يك  نو عروس

اسب  و زيني  كرده اند  او  را  سوار

ليك   ترسم   جاي  اصلاح  كردنش

كور   گردانند  او را   بي   مهار

گردد  اوضاع بدتر  از  امسال و پيش

حسرت  آيد   روي  حسرت  ماندگار