آمدم تا مهر را از دل به صحرا افکنم ( ابوالقاسم الوندی )

آمدم تا مهر را از دل به صحرا افکنم

ذره  ذره  عشق را پنهان و پیدا افکنم

آمدم  از   آسمان  تا کهکشان  

نور ِ دل را بر  فلک یا تا ثریا افکنم

آمدم  تا همچو مجنون با جنون

مهر ِ خود را در دل ِ  غمگین ِ لیلا افکنم

آمدم  چون  یوسفی  در  شهر ِ مصر  

شورشی در خاطر ِ بانو  زلیخا افکنم

آمدم  با شعر ، اما در سکوت

لرزه بر دل از فراز و اوج  و بالا افکنم

آمدم  تا با خیال و عزم ِ خویش

طرح  ِ نغزی یا که زیبا و دلارا  افکنم

آمدم  تا  از ری و تهران و شوش

قند  ِ نظم  ِ  پارسی  را تا بخارا افکنم

آمدم  از مولوی تا حافظ و تا شهریار

رحل  ِ دل  در عصر ِ نو در شعر ِ  نیما افکنم 

آمدم  تا  همچو ماهی  در میان ِ رود ِ نظم

قطره نوشم اندک و دل  را به دریا افکنم

جای ِ خود می خواهم و ماوای ِ خود ! (ابوالقاسم الوندی)

گفته بودی در جهان با عدل و داد

می نهی هرچیز و هرکَس جای ِ  خود

هر کِه  را آن می دهی او را  سزاست

لایق است بر جامه ی ِ زیبای ِ   خود

بگلسلد از هم  نباشد گر به نظم 

ذره ای یا یک اتم بر پای ِ  خود

در شگفتم نیست دنیا  هیچ کَس

در مقام  و  درخور ِ دنیای ِ خود

از چه می پاشد جهان با یک اتم

گر نگردد زیر ِخود،  بالای ِ خود

می رود  اما به هر سو ، هر طرف

آنکه ننهادی ورا بر جای ِ خود

نیستم  در  جایگاه و بر مقام

تا ببینم در افق فردای ِ خود

محو ِ این دنیا نمودی بنده ات

غرق  کردی سخت  در  دریای ِ خود

من  که کمتر نیستم از یک اتم

جای خود می خواهم و ماوای ِ خود

بی تو محزونم غمینم (ابوالقاسم الوندی )

بی تو محزونم ، غمینم

در تلاطم ، در تکاپو

 گَه چنان و گَه  چنینم

چون غباری بر سر ِهر بام  و دشتم  

یا که خاک و گَردَم و روی ِ زمینم

قطره ای بارانی ام  در مَه  میان ِ آسمانم

هر طرف ، هر سو به نومیدی روانم

یا نشینم بر سر ِ یک عابر ِ سرگشته امشب

یا که بر آن شیشه های ِ مَه گرفته

قطره قطره  ، اندک اندک  

محو ِ گرمای ِ زمینم

مسخ ِ سرمای ِ زمانم

گَه عیانم  گَه نهانم

همچو  موجی  در فرازم

آبشاری در فرودم

 در دل ِ دریا ودر اعماق ِ  رودم

بی تو سرگردان و غمگین

ناشکیبم ، ناگریزم ، نانمودم

خالی  از بود و نبودم

این نفس گوئی که حبس است

در میان سینه ی دلتنگ وخسته

دست و پایم  را  تو گوئی بند ِ مهرت در میان ِ  قلعه ای متروکه بسته  

یا بیابانی که مجنونی در آن تنها و خسته

بهر ِ لیلایَش  نشسته

یا که فرهادی به یاد ِعشق شیرینَش

کمر بر صخره های ِ بیستون بسته

قلعه ی ِ متروکه ام شعر است

صحرا شعر و کوه بیستونَم شعر

من اینجا در میان ِ بیت و مصرع ، واژه می جویَم ترا

شعر ِ من یا تیشه ی ِ فرهاد بر کوه است

یا دلتنگی ِ مجنون ِ صحراگرد

که شیرین است  ونقشی از رخ ِ لیلا  به خود دارد !

خیره ماند چشمانم از سو سوی ِ تو ! (ابوالقاسم الوندی )

  صد  هنر می بارد از هر موی تو

بسته ام بر خُلق ِ تو ،  بر خوی ِ تو
تا که دیدم هر طرف هر  سوی ِ تو
خیره ماند چشمانم از  سو سوی ِ تو

عشق تو آنگونه دل  مسحور کرد
یک جهان بر دیدگان  مستور کرد
عشق تو  خامم نمود و کور کرد
نزدت آوردم   ،  ز  ِ دنیا دور کرد

معرفت در تار و پودت بوده تام
تا نگنجد در کتاب و در کلام
عشق تو با معرفت بوده مدام
از سلامش تا که پایان وتمام

عشق  تو در خاطرم دیرینه  شد
مهر تو حک شد و نقش سینه شد
داستانت عکس ِ  هر  آیینه شد
با تو قلبم خالی از هر کینه شد

مرگ هم نام تو زایل کی توان
کردن از کنه دل و اعماق ِ جان
جاری هستی در وجودم آنچنان
خود ندانم این توئی   یا خویش آن

دلشوره ای از عشق به وسعت ِ روزگار ! (ابوالقاسم الوندی )

هر صبح ِ آدینه  در سکوت و سکون

خفته اند آن گاه  که دلبران ِ این دیار

با  خلوت ِ خویش و با خدای ِ خویش

تمنای تو می کنم  ای  آسایش و قرار

 

طوفان می خواهم اما نه دلشوره های ِ عبث

تلاطم اما  نه  میل و شهوت وهوس

یک  کشتی  اما نه سرگردان ِ نفس ِ پلید

پرواز اما نه در فضای ِ  این  قفس

 

تنفس  اما نه در هوای ِ بیم و اضطراب 

زندگی اما نه در سایه ی بیدهای ِ حقیر

یک آسمان  هوای پاک می خواهمت

که توان  در آن به طیب  ِ خاطر پرید

 

طوفان ِ تمنا می خواهم  و اشتیاق  ِ یار

دلشوره ای از عشق به وسعت ِ روزگار

یک کشتی که   ناخدای  او   خدا

یک کهکشان  با منظومه هائی استوار

در دامگه ِ خیال افتاده ام باز (ابوالقاسم الوندی )

در دامگه ِ خیال افتاده ام باز
که با بال  ِ خاطراتت کنم پرواز
چو عقاب پر بگیرم به آسمان ِ بلند
سر دهم نغمه و شعر کنم ساز

از آن سوی جهان چه میزنی به دلم ؟!
که می شود قامت ِ شعر اینگونه خم !
تا در برابر عشق تو تعظیم کند
تا سجده ای کند به رخ  ِ تو ای صنم

هیچ پرنده ای  نیامد از آن سویِ زمین
مرغِ ِ مهاجر نسازد سفر به بلندا چنین !
تو آمدی اما ز دورها به شعر  ِ من
زدی به آسمان چو طیاره ی ِ آهنین

برای شعر اگر نیست یک دیار
چون که عشق ز مکان هست برکنار
با یاد ِ تو می روم به سفرهای دور
همراه  تو هستم در رکابِ کردگار

اگر رفتی به یزد و مهد ِ زرتشت (ابوالقاسم الوندی )

شنیدم  کاتبان و نت نویسان

به شهر ِ یزد می آیند این بار

در آنجا دلبری فرزانه دارند

که  او را دوست می دارند بسیار

به  گِردَش جمع میگردند چون شمع

بسی پروانه  حول ِ  او  پری وار

به شهر یزد  ، در این شهر ِ زرخیز

چو او فرزانه بسیار است و دلدار

کویر است و  به تب  آغشته دلها 

حلاوت  رمز  ِ عشق و نبض ِ  بازار

یقین یاران در آن وادی  گذارند

بسی مهر از دل همچون پار و  پیرار 

کویر و آسمانش بنگری چون

بگردی نیم  شب از خواب بیدار

ببینی  کهکشان را همچو دریا

زلال و صاف و نیلی  محو ِ انوار

دلت را پاس داری کن که این یزد

چه دل ها می برد از کف  ز ِ  اغیار

اگر رفتی به  یزد و مهد ِ  زرتشت 

چه بس آتشگه است  و بیش  آثار

نگینی کو بر انگشت ِ  کویری است

سراسر گل در این دشت ِ گهربار

اگر چه گفته اند همراه گل هست

همیشه نیش خاری بهر  ِ آزار

ندیدم هرگز از این دشت و گلزار 

خَلَد حتی به انگشت ِ یکی  خار 

خزان است و مَهِ آبان ، نُه و  یک

در این سالی که دشواری است در کار

ولی سردفتران در یزد ِ شیرین

چه سهل آیند و ساده بهر ِ  دیدار

گشایند تا به تدبیر ِ خود هر عقد

افق  شاید شود در شب پدیدار