آمدم تا مهر را از دل به صحرا افکنم

ذره  ذره  عشق را پنهان و پیدا افکنم

آمدم  از   آسمان  تا کهکشان  

نور ِ دل را بر  فلک یا تا ثریا افکنم

آمدم  تا همچو مجنون با جنون

مهر ِ خود را در دل ِ  غمگین ِ لیلا افکنم

آمدم  چون  یوسفی  در  شهر ِ مصر  

شورشی در خاطر ِ بانو  زلیخا افکنم

آمدم  با شعر ، اما در سکوت

لرزه بر دل از فراز و اوج  و بالا افکنم

آمدم  تا با خیال و عزم ِ خویش

طرح  ِ نغزی یا که زیبا و دلارا  افکنم

آمدم  تا  از ری و تهران و شوش

قند  ِ نظم  ِ  پارسی  را تا بخارا افکنم

آمدم  از مولوی تا حافظ و تا شهریار

رحل  ِ دل  در عصر ِ نو در شعر ِ  نیما افکنم 

آمدم  تا  همچو ماهی  در میان ِ رود ِ نظم

قطره نوشم اندک و دل  را به دریا افکنم