زمین لرزید و شد چرخ ِ فلک تار

فرو غلطیده  زیر ِ  سقف و آوار

اهر در هم کشیده رخ ز ِ گیتی

به شهر ِ  ورزقان ویرانه  دیوار

چرا خون می شود دلها ی ِ مردم؟!

شمال ِغرب ِ این بستان و گلزار

نشسته بر هریس از غم غباری

در این ایام سخت و صعب و غمبار

نگیرد تا که خاک ِ  حزن و اندوه 

به دامان و به چشمش ترک ِ دلدار

بروبم خاک را با دیده ی ِ تر

نماند تا ز ِ رنج اش هیچ  آثار

سرشک از دیده ی ایران روان شد

چو اشکش می چکد تبریز ِ بیدار

نمی خوابند ملت  در فراغت

مگر برهم نهد  چشمان ِ خود  یار

نه آذربایجان تنها  ،که ایران

همه لرزیده از این رنج ِ خونبار

ندارم تحفه ای  بهتر از این نظم

که تقدیمت کنم  در این شب ِ تار

درود ِ ملت ِ ایران  نثارت

شفایت عاجل از یزدان وتیمار