آن شعر را دوست دارم

 که هر واژه اش لبریز باشد از  خیال

سپید باشد و آزاد

رها

در آسمان ِ نظمِ

غوطه ور در اقیانوسی از کلام ِ  دری

که به خواندَنش

رها شوم از جمله ی ِ جهان

از این حزن

از این محنت ِ نهان

باده باده بنوشَمَش

سبو سبو از چشمه ی احساس ببویَمَش

سبد سبد از باغ آرزو بچینمَش

لحظه لحظه در کهکشان ِ حال ببوسَمَش

آن شعر را دوست دارم

که بگسلد به یک تکان ِ خیال

زنجیر ِ صنعت ِ لفظ 

پاره کند این سنت ِ دستگیر ِ حس ِ شعر ِ مرا

ببین

که چه سان دست و پا می زند

چشمه ی ِ خیال ِ من

تا از بندهای ِ کهن رها شود

تا سیلاب ِ احساس را

به پای بوته ی های ِ سرفراز ِ خیال  جاری کند

آن شعر را دوست دارم

که تار و پودش همه در هم تنیده ی خیال  باشد

چون شعر ِ چشم ِ تو بی کلام

که لبریز چو دریاست 

سپید و رها ست

که نه واژه در اوست

 نه  صنعت ِ شعر

لیک از این شعر ِ نانوشته

در آسمان ِ احساس ِ من غوغاست

آن شعر را دوست دارم

که حس باشد وحال 

نه واژه و مقال !