ای شعر که دست برنمی داری از دلم

برو که آلوده می شوی به درد و غم

برو که که سیاه هستم و سیاه می شوی

تو هم چو خاطرات ِ  من تباه می شوی

برو تا غبار ِ غم نگیرد    آسمان ِ تو

 تا  خاک ِ  اندوه ننشیند به واژگان ِ تو

برو تا نخوانند ترا به آهنگ ِ  حزین

  که نه در خور توست قصیده ای   چنین

برو ای شعر تا نیفتی به حضیض ِ  خاک

حذر کن ز ِ به دام افتاده ای  چومن غمناک