بخواب  ای  تُحفه ی  ملّی و سامان

که  سردفتر  شد  از   رنجت پریشان

شب  و  روزش   یکی شد  تا  ببیند

چرا    مر گت   ندارد   هیچ    پایان

گزیدم   لب    به  دندان   و   ندیدم

گزد  کَس را  کَکش در عقد و پیمان

بمان  بر   روی   میزم   تا   بگردم

ز  نسل  هرچه  مثل تو پشیمان

زبس قاطی شد اعصابم ز دستت

تنم      گردید    محتاج     طبیبان

اگر  بودی  تو حافظ   کاتب   عدل

به نسیان می سپردی شعر ودیوان