من که از سردفتری حظ می کنم ! (طلوع)
من که از این حرفه ی آبِ روان حظ می کنم
از بساطِ محضرم ، چون دوستان، حظ می کنم
نظم وترتیب وتَدَبُر می زند چون لافِ عقل
از سهولت در امورِ این جهان حظ می کنم
مفتخر هستم که با حکمِ قضا سردفترم
از قضای روزگاران همچنان حظ می کنم
تحفه ای ناچیز دارم نزدِ ملت ، برگِ سبز
درعوض از لطفشان در هر زمان حظ می کنم
می فرستد مهترم حکمی به ضربِ و نیشِ تُند
می کِشد زِه را چنین بَینِ کمان حظ می کنم
می نوازند بهرمان خُنیاگران سازِ دُهُل از ثبتِ کل
چون فَنَرمی آید این قِرِ کمراز بهرشان حظ می کنم
مثل قلیان چون به جوش آید سرم از قیل و قال
از هجوم و سیل مردم بی امان حظ می کنم
نیمه شب ها پاره گردد رشته خواب از خیال
پس ببارد دیدگان اشکم نهان حظ می کنم
مرغِ فکرم می پَرَد با هر خیال از بامِ دل
می روم از ظنِ خود تا کهکشان حظ می کنم
بازی نرد است نزدم یا قماری حق و مزد
در گلو می ماند همچون استخوان حظ می کنم
یا به پائین می رود چون لقمه یا درحلق ما
برزخی می ماند او نزدِ دهان ، حظ می کنم
گر به پا گردد شری در نزدِ اصحابِ سند
چون حقیر و کوته است دیوارمان حظ می کنم
نزدِ قاضی چون رَوَم از بهرِ استنطاقِ شاق
مجرمی می داندم سخت و گران حظ می کنم
مفلسم ، یک لاقبا در چشم فرزند و عیال
نزد ملت مالکِ هفت آسمان حظ می کنم
می کنند در پاچه ام هر لحظه یک تکلیف نو
مفت ما را می خرند چون بردگان حظ می کنم
گرچه تلخ است قصه ی سردفتری مخلص ولی
شعر ها می گویم و از شرحِ آن حظ می کنم