یک روزِ عاشقانه (طلوع)
صبح که دیده ز خواب وا می کنی
آفتاب نگاهت را به آسمانم هویدا می کنی
واژه واژگان عشق را معنا می کنی
لحظه لحظه هایِ زندگی را دنیا می کنی
زِ عالم خاکی مرا جدا می کنی
آن لحظه با نگاه چه غوغا می کنی !
ظهر که آسمان زِ خورشید لبریز می شود
خاطرم با دیدگانِ نرگست گلاویز می شود
شورشی به پا می کند جنگِ خاطراتِ تو
گوئی زِ آفتابِ رخت رستخیز می شود
شب که طلوع می کنی چو ستاره ی شمال
پر می زند زبام هستی ام حزن و ملال
چون اختران سوسو می زنی به آسمانِ دلم
در میانِ کهکشانی از جاه و جلال
پنهان می شوی به پرده ی ابرهای تو در تو
پنهان ز دیده ای و فارغ ز گوهرِ وصال
امروز نپائید به من صبح و ظهر و شام
هرچند که با عشق تو بود خاطرم مدام
پیوست روز عاشقانه ات به خاطرات من
رفت لحظه ها و بر جای ماند این کلام
بدرود به تو ای زمان که می روی چو باد
ای عشق که ثبتی به لوح خاطرم ،سلام