غُرید آسمان سخت !!!
رفتم زِ خانه بیرون ، باشوق صبحگاهان
بر صورتَم نسیمی ، از بادِ جنگلی زد
از آسمانِ ابری ، سَر ریز بود باران
قبلا به گرگ ومیشَش ، غُرید آسمان سخت
با آن صدا پریدم ، از خوابِ خوش هراسان
گویا که قصدِ رفتن ، آن شب نداشت ظلمت
تاریک بود چون صبح ، هرگز نداشت پایان
یخ کرده بود دستم ، رخ سُرخ چون اناری
سرمایِ محشری بود ، کردم هزیمت از آن
نبضم به جوشش آمد ، قلبم تپید تا خون
در جسمِ من بگردد ، در آن هوا کماکان
نمناک آسمان بود ، در رقص باد وباران
در آن فضا نفس ها ، می شد کشید آسان
رفتم به سوی مقصد ، در عمقِ زندگانی
گفتم به خود : خدایا ، هر روز باد این سان !!
یاران چه می کشیم از ، این دود و دَم دمادم !؟
طبعم به جوشش آمد ، تا شد هوا به سامان
ماندم در آرزویِ ، یک کلبه رو به دریا
یک تختِ راحت آنجا ، یک صندلی در ایوان
تا با صدایِ امواج ، شب ها بخوابم آرام
تا هر سحر بریزد ، دریا به خشم طوفان
گفتند که آرزو عیب ، بر اهلِ دل نباشد
این آرزویِ کوچک ، ای حق یقین بگردان
من در هوایت ای یار ، لب می گشایم و دست
در آن هوا تو باشی ، آرامش است وانسان
ابوالقاسم الوندی ،