مگرم به خواب آئی! (ابوالقاسم الوندی )
به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید .......
به کجا چنین شتابان !
نچشیدم از لبانت،
مَی بوسه ای و رفتی
گلی از رُخَت نچیدم
مَه ِ صورتَت ندیدم
به فراغ و طیب ِ خاطر،
ز ِ فروغ ِ چشم ِ مستَت،
گل آرزو نچیدم !
به کجا چنین شتابان !
مَهِ من مگر نبودی،
تو همه خویش و کَس من
دل ِ من ،
شوق ِ من و زندگی ِ من ،
هوسِ من
همه لحظه های ِ عمرم ،
نفس ِ من
مَهِ من مگر نبودی،
تَپِش ِ این دل ِ زارم
خواب وبیداری ام و لیل و نهارم !
به کجا چنین شتابان!
که نه مهلتی بدادی،
که بنوشم از سبویَت ،
مَهِ رویَت
منم وحسرت ِ آهی و نگاهی
مَنم و در آرزویَت
که تو شاید ازبهشت ات ،
نظری کنی به سویَم
که ببینم آن نگاهَت،
لب و چشم و روی ِماهت
مگرم به خواب آیی
مگر آیَم ای دل و جان ،
به بهشت ِ تو شتابان،
که ببینَمَت فراوان
که ببوسمت چو باران !
به کجا چنین شتابان!
چو نسیم پر گرفتی
چو گَوَن به جای ماندم
تو به آسمان پریدی
به زمین و خاک وصلم،
و در این سرای ماندم
فقط از تو یاد دارم ،
که وزیدی و گذشتی،
که ندیدی و گسستی
مگرم به خواب آیی،
که ببینمت دوباره
بشوم مگر نسیمی،
که ببویَمَت هماره !