صبوری کردم و دوری  گزیدم

چو ریگ ِ کوچکی در ژرف ِ  دریا

ولی چشمم دمادم  بر تو خیره

همان  اختر که چشمک زد ز ِ بالا

تو  پنداری که خاکم ، خاک ِ  ناچیز

ولی  در بطن من شور است و غوغا

توانم  کی رسیدن تا به  پروین

که  جفتم گردی و جفتَت  دریغا

فراق  از زیر  ِ  دریا  تا سماء است

کف  دریا کجا و سقف ِ  دنیا !

من آ ن بازیچه ام  در دست ِ طوفان

توئی  در آسمان ها نغز و یکتا

نتابی بر سرم  از اوج هرگز

کجا ما و  کجا پروین ِ  زیبا !

نمی بینی تو این اعماق ِ تاریک

ولی  می بینمَت در عرش ِ اعلا