ای خانه ی ِ ایمانم ، ای گرمی ِ دستانم 

این شوق ِ دل وجانم ، جز از تو نمی دانم

من شعر نمی گویم ، در وصف ِ کسی هرگز

جز بهر  ِ تو آهنگی ، در عشق نمی خوانم

گربگسلد هر بندم ، پوسیده شود جسمم

در عهد به عقد ِ تو ، پابسته ی  پیمانم

گفتی که چه مشتاقی!، گفتم که ز  ِ شوق ِ تو

پیوسته چو دریائی ، جوشان و خروشانم

هر گاه که می آئی ، از شعف تو می سوزم

از رفتن ات  ای دلبر ، سر گشته و حیرانم