نظری فکنده سویَم  ، زِ دل و زِ دیده شهلا

بنموده حوریِ عشق ، نگهی به ما زِ بالا

بنشانده این حقیرش ، به جوارِ ماه و خورشید

به کنارِ حافظِ نظم ،  به جوار ونزدِ مولا

منم آن غبار و ذره ، که نشسته در کناری

نشوم بزرگ هرگز،  نپَرَد  دلم تعا لا

بگرفته ام   بسی  جان،  زِ محبتِ عزیزی

شده مجنونِ بیابان ، دلِ من زِ عشقِ لیلا

تو بزرگی و عزیزی،  که مرا بزرگ دیدی

تو چو ساحری وماهر، که گران نموده کالا

نزند به شعر طبعم ، همه آب و رنگِ زیبا

مگر از نظرببازد ، به رخی چنان همیلا

تو چنین بکرده ای نقل ، ز گذشته عشقِ ما را

چه لعاب داده نقلت ، همه حالِ  ما زِ حالا

شوم ار شهره ی عالم ، به قلم ورزی نظمم

ز تو دلدار  چنینم ،   ز دلیلِ دگری لا