شانه هایت استوار باد

ای که نشان زِ کوههای سربلند  داری 

گوهرِ کلام  در اندیشه ات جاری 

ای که  سرچشمه ای ز  رودهای پر  ز راز داری 

پرنده ی  کلام بر درختِ این مرز و بوم

به بال بال زدنت  به کهکشان  پرواز می کند

هر چند که خود درقفسی 

و در آرزویِ  آسمانی و در حسرتِ یک نفسی

 

ای کوزه گرِ ساحرِ چیره دست 

که نقش می کشی   به کوزه هایِ گوهرین

در لابلای  هیاهوی  این بازار نمناک شلوغ 

از بوی خاک 

از بوی نم 

از این گِل ناپخته چه سان  خط می زنی

بر در و دیوار ناهَمگن این حجره های تو در تو

با لبِ تکیده ات اما

از لبِ  شکسته این کوزه ها

قطره قطره آب

 جرعه جرعه خونِ دل می خوری 

 

خود خوانده ای  هرچند نام  خودبه  ایامِ  روزگار

مانَد اما همیشه  جاودان  

با آن نقش که می آیَد  ز عمقِ جان

نامَت بلند  

 بر آستانه ی  دی 

در پایان هرخزان 

چون شش بگذرد ز آن  

 ای  سردفترِ دفترِ  زندگی